مرغ تاریخمصرفگذشته؛ وقتی سلامت مردم قربانی ضعف نظارت میشود
اگر مرغ تاریخمصرفگذشته واقعاً وارد چرخه مصرف شده باشد، موضوع دیگر یک تخلف ساده اقتصادی نیست؛ پای سلامت مردم و مسئولیت دستگاههای ناظر در میان است
مرغ و سایر فرآوردههای خام طیور از جمله مواد غذایی فسادپذیر هستند و در صورت نگهداری نامناسب میتوانند محل رشد عوامل بیماریزا باشند. منابع رسمی ایمنی غذا نیز نسبت به وجود عوامل بیماریزایی مانند سالمونلا و کمپیلوباکتر در گوشت مرغ هشدار دادهاند.
از همین رو، اگر محصولی که تاریخ مصرف آن به پایان رسیده، به جای خروج از چرخه مصرف، مجدداً به بازار یا حتی چرخه تغذیه دام و طیور بازگردانده شده باشد، باید مشخص شود چه نهادی مسئول این تصمیم بوده و بر چه مبنای بهداشتی چنین اقدامی انجام شده است.
«حتی حیوان هم نباید مصرفکننده محصول مشکوک باشد»
مسئله فقط مصرف انسانی نیست. تبدیل فرآوردههای دامی فاسد یا غیرقابل مصرف به خوراک حیوانات نیز بدون فرآوری و تأییدهای بهداشتی لازم، موضوعی نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد. مقررات ایمنی غذایی نیز برای استفاده از فرآوردههای دامی در خوراک حیوانات، الزامات مشخصی برای فرآوری و کنترل خطرات بیماریزا در نظر میگیرند.
بنابراین اگر ادعا درباره عرضه مرغهای تاریخمصرفگذشته صحت داشته باشد، نخستین مطالبه باید انتشار مستندات، مشخص شدن حجم محصول، مقصد آن و نتایج آزمایشهای بهداشتی باشد.
هشدار درباره بارداری؛ ادعا یا واقعیت علمی؟
در برخی اظهارنظرها ممکن است ادعاهایی درباره ارتباط مصرف مواد غذایی آلوده با عوارض بارداری، از جمله سقط جنین، مطرح شود. اما برای انتشار رسانهای چنین ادعایی باید مشخص شود عامل بیماریزا یا سم موردنظر چه بوده و آیا شواهد علمی و آزمایشگاهی مشخصی درباره همان محصول وجود دارد یا خیر.
بنابراین نمیتوان صرفاً با استناد به «تاریخ مصرف گذشته» اعلام کرد که یک مرغ حتماً موجب سقط جنین میشود. با این حال، آلودگی مواد غذایی میتواند خطر بیماریهای ناشی از غذا را افزایش دهد و به همین دلیل کنترل دقیق فرآوردههای طیور اهمیت ویژهای دارد.
آقای وزیر؛ پاسخ روشن مطالبه افکار عمومی است
اکنون پرسش اصلی از وزارت جهاد کشاورزی این است:
مرغهای تاریخمصرفگذشته دقیقاً کجا بودهاند؟ چه مقدار بودهاند؟ چه تصمیمی درباره آنها گرفته شده است؟ آیا آزمایشهای بهداشتی انجام شده؟ و آیا هیچ بخشی از این محصولات وارد زنجیره مصرف انسان یا حیوان شده است؟
اگر چنین ادعاهایی بیاساس است، انتشار مستندات رسمی میتواند ابهامات را برطرف کند؛ و اگر تخلفی رخ داده، افکار عمومی انتظار دارد مشخص شود چه کسانی مسئول بودهاند و چرا سازوکارهای نظارتی نتوانستهاند از ورود محصول نامناسب به چرخه مصرف جلوگیری کنند.
در موضوع امنیت غذایی، پاسخگویی نباید به تکذیب یا سکوت محدود شود؛ مردم حق دارند بدانند غذایی که روی سفره آنها قرار میگیرد، از چه مسیری عبور کرده و چه نهادی سلامت آن را تضمین کرده است.
