خبر فوری
شناسه خبر: 44766

چهارشنبه‌سوری بهانه‌ای برای تقسیم شادی ‌

روزگاری نه چندان دور در تهران چند روز قبل‌تر از سال نو تقریبا بر سر هر کوی و برزن، انواع بوته و خار همانندِ گَوَن، یوشون...که بر پشت شترها قرار گرفته و به آن محل رسیده بود، دیده می‌شد و نوید جشن "چهارشنبه‌سوری" را می‌داد.

چهارشنبه‌سوری بهانه‌ای برای تقسیم شادی ‌

به گزارش اخبار سبز کشاورزی؛ در این روز صدای جَرَس - زنگ گردن اشتران- که برمی‌خاست، به مردم اطلاع می‌داد که باید همه چیز را از ظاهر و باطن شست و روفت و به سرخی آتش سپرد تا «روز از نو، نو شود، روزی از نو آغاز» و اول باید دل‌ها از زنگارِ روزگار پاک و کینه و نفرت و نقار، به دورافکنده می‌شد و با پریدن از روی آتش به استقبال سال نو می‌رفتند.

هر چیزِ سوختنی نیز می‌توانست در این روز طعمه آتش شود. از جعبه چوبی حاوی زغال که حالا در آخرین روزهای سال تهی از این ماده دوست‌داشتنی در سرمای زمستان شده بود تا «گوشتکوب چوبی» که درخَلَل و فُرَج آن که می توانست انواع آلودگی‌ها پنهان شده و می‌باید طعمه آتش شوند.

چهارشنبه-سوری-در-تهران-قدیم-1

آتش بهانه بود؛ چراکه چند روز دیگر بهار از راه می‌رسید و کار و فعالیت از سرگرفته می‌شد، چراکه سرماهای سخت در زمستان‌های استخوان‌سوزِ تهران، تمامی کارها و فعالیت‌ها را تقریبا به تعطیلی می‌کشاند و با آمدن بهار خون تازه در رگ‌های زندگی به جریان می‌افتاد.

در این روز نباید اوقات را به تلخی می‌کشاندند؛ چرا که با فال‌گوش ایستادن و شنیدنِ حرف خوش و احوال نیکو، فال بر نیکی و تندرستی می‌زدند و امیدورانه‌تر به استقبال نوروز و بهار می‌رفتند.

«سالِ نو، کوزه نو» از اهم کارهای این شب بود. کوزه‌های قدیمی دیگر منافذشان بسته شده بود و به کار خنک نگاه داشتن آب در تابستان سالِ بعد نمی‌آمد و باید به دور افکنده می‌شد، بنابراین اغلب کوزه کهنه را به دست دختر کوچک خانه یا مادر داده، نیت به خوبی و خوشی کرده و رو به قبله آن را به داخل کوچه پرتاب می‌کردند و همزمان با شکستن کوزه، فریاد می‌زدند: "غم بره، شادی بیاد، هزار تا بیان، یکی نره" و بدین گونه یاد اموات را گرامی داشته و برای زندگان، آرزوی ماندگاری می‌کردند.

چهارشنبه سوری در تهران قدیم

بعد از پریدن از روی آتش، به قاشق‌زنی می‌رفتند و ناشناخته و پوشیده بر درگاه خانه‌ها می‌نشستند و بر کاسه مسین می‌کوفتند و هر چه که عاید می‌شد سهم کودکان و خردسالان بود، آن هم به تساوی و درسی بود برای اطعام و انعام و در عین حال، برادری و برابری.

و مادر که در این شب "رشته‌پلو" می‌پخت تا رشته کار در سال جدید به دست مَردِ خانه باشد و با خود، خیر و برکت به خانه آوَرَد و امور زندگی مبادا از رِشته گذشته و پنبه شود.

دست‌افشانی و پایکوبی و تقسیم شادی با «در و همسایه» هنگام آتش افروختن از اهم کارها بود و حتی افراد ناخوش‌احوال و پیر را نیز به اطراف آتش می‌آوردند تا به شادی دیگران، شاد شده و روحیه تازه کنند؛ چرا که اعتقاد داشتند شادی آن وقت کامل است که دیگران نیز شاد باشند.

و نکته اینکه همه این کارها بهانه بود برای شکرگزاری به درگاه یگانه یکتا؛ چرا که بعد از مدت‌ها نخوت و سردی، از زندگی و می‌رفت و شادابی و سرزندگی همراه با طبیعت از راه می‌رسیدند و چه بهتر که شُکرانه گویند تا رزقشان افزون شده و مالشان فراوان و حلال. چهارشنبه‌سوری، طلیعه نوروز بود و باید آن را گرامی می‌داشتند./همشهری آنلاین

 

دیدگاه تان را بنویسید

چندرسانه‌ای