دو ماه و افزایش قیمت 100 درصدی ؛ رکورد جدید در بازار کالاهای اساسی
دو ماه کافی بود تا شیر نایلونی ۸۰۰ گرمی از ۳۱ هزار تومان به ۶۳ هزار تومان برسد؛ جهشی که لبنیات را از سفره عادی به کالابرگ حمایتی تبعید کرد
در اقتصادی که افزایش حقوقها قطرهچکانی است، قیمتها با آسانسور بالا میروند. شیر نایلونی، همان محصولی که قرار بود «حداقلِ قابلدسترس» باشد، حالا در قامت کالایی ایستاده که پیش از خریدش باید مکث کرد. رشد ۱۰۰درصدی در کمتر از دو ماه فقط یک عدد نیست؛ نشانهی شکافی است میان دخل و خرج که هر روز عمیقتر میشود.
۱۰۰ درصد در ۶۰ روز؛ عددی که شوخی نیست
اخبار سبز کشاورزی؛شیر نایلونی ۸۰۰ گرمی که سالها بهعنوان یک «محصول اقتصادی» شناخته میشد، حالا با قیمت ۶۳ هزار تومان عرضه میشود؛ رقمی که تا همین دو ماه پیش ۳۱ هزار تومان بود. رشد ۱۰۰درصدی شاید در جدولهای آماری فقط یک درصد باشد، اما در زندگی واقعی یعنی دو برابر شدن هزینه یک کالای پایه.کالایی که باید حداقلِ سفره را تأمین کند، حالا به تصمیمی حسابگرانه تبدیل شده؛ خریدش نیاز به مکث دارد، حذفش سادهتر شده و جایگزینش اغلب کمکیفیتتر است.
کالابرگ؛ نشانه حمایت یا زنگ خطر؟
وابسته شدن مصرف روزانه لبنیات به اعتبار کالابرگ حمایتی، بیش از آنکه تصویر حمایت پایدار باشد، علامت هشدار است. وقتی کالای پایه بدون یارانه عملاً از دسترس خارج میشود، یعنی قدرت خرید به اندازهای تضعیف شده که بازار عادی پاسخگو نیست.حمایت واقعی زمانی معنا دارد که خانوادهها بدون سهمیه و اعتبار ویژه بتوانند حداقلهای تغذیه را تأمین کنند؛ نه اینکه خرید عادی به امتیاز مشروط تبدیل شود.
گرانیِ بیپاسخ، اعتمادِ فرسوده
افزایش قیمت اگر با توضیح روشن درباره هزینههای تولید، نهادهها و زنجیره توزیع همراه باشد، قابل فهمتر است. اما جهش ناگهانی و بیتوضیح، علاوه بر فشار مالی، اعتماد عمومی را هم تضعیف میکند.بازاری که دلیل نمیدهد، ذهن جامعه را پر از سؤال میکند؛ و اقتصاد بدون اعتماد، روی زمین لغزنده حرکت میکند.
جمعبندی: اقتصاد را از کفِ سفره ببینیم
لبنیات کالای لوکس نیست؛ پایه تغذیه است. وقتی یک «محصول اقتصادی» در مدت کوتاه دو برابر میشود، مسئله فقط یک برچسب قیمت نیست، بلکه کیفیت زندگی است.اگر قرار است از ثبات و حمایت سخن گفته شود، باید اثرش روی سفره مردم دیده شود؛ همانجایی که افزایشها نه درصدند، نه نمودار — بلکه واقعیت روزمرهاند.
