همگرایی استراتژیک در «شانگهای»؛ نقشه راه جدید برای امنیت غذایی و کشاورزی هوشمند
یازدهمین اجلاس وزرای کشاورزی سازمان همکاری شانگهای در قرقیزستان، با تصویب بیانیهای راهبردی به کار خود پایان داد.
یازدهمین اجلاس وزرای کشاورزی سازمان همکاری شانگهای در قرقیزستان، با تصویب بیانیهای راهبردی به کار خود پایان داد. این نشست که بر محوریت «ارتقای تابآوری» و «توسعه تجارت منطقهای» متمرکز بود، گام جدیدی برای تبدیل شدن کشورهای عضو به قطب پایدار تولید غذا در جهان محسوب میشود.
تأکید بر امنیت غذایی و تابآوری در برابر بحرانها
مقامهای ارشد حاضر در اجلاس، با درک چالشهای اقلیمی و ژئوپلیتیک کنونی، بر لزوم اتخاذ سیاستهای ملی هماهنگ تأکید کردند. بهبود وضعیت تغذیه و تقویت زیرساختهای کشاورزی، شیلات و آبزیپروری از اولویتهایی بود که در بیانیه پایانی برای دستیابی به توسعه پایدار منطقهای بر آنها پافشاری شد.
نقش کلیدی ایران در تقویت تجارت و سرمایهگذاریهای مشترک
یکی از دستاوردهای مهم این نشست برای کشورمان، گنجانده شدن پیشنهادات جمهوری اسلامی ایران در بیانیه نهایی بود. این پیشنهادات شامل موارد زیر است:
- تسهیل و تقویت تجارت محصولات کشاورزی و صنایع جانبی میان اعضا.
- جذب سرمایهگذاری در پروژههای علمی و فناورانه مشترک.
- گسترش همکاری بین دانشگاههای تخصصی، مؤسسات پژوهشی و سازمانهای دامپزشکی.
هوشمندسازی و امنیت زیستی؛ سنگر جدید کشاورزی منطقهای
شرکتکنندگان در این اجلاس، علم و فناوری را پیشران بهرهوری دانستند. حوزههایی نظیر کشاورزی هوشمند، اصلاح نژاد، تولید بذر و مدیریت بهینه منابع آب در صدر برنامههای اجرایی قرار گرفتند. همچنین برای مقابله با تهدیدات فرامرزی، ایجاد «سامانه مشترک پیشبینی و هشدار بیماریهای دامی و آفات» مورد حمایت قاطع اعضا قرار گرفت تا امنیت زیستی کل منطقه تضمین شود.
از کارگروههای تخصصی تا بازارهای بینالمللی
در پایان این اجلاس، تفاهمنامهای به امضا رسید که فراتر از کلمات، مسیر اجرایی را از طریق تشکیل کارگروههای تخصصی هموار میکند. از مهمترین مصوبات اجرایی این تفاهمنامه میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
1. توسعه کشاورزی دیم و آموزشهای فنی نوین.
2. برگزاری نمایشگاههای بینالمللی مشترک برای دسترسی مستقیم تولیدکنندگان به بازارهای هدف.
3. تبادل منابع ژنتیکی و تسهیل کنترلهای بهداشتی و گیاهی.
این نشست نشان داد که سازمان همکاری شانگهای به دنبال ایجاد یک شبکه یکپارچه و مقاوم در برابر نوسانات جهانی است که در آن، تبادل دانش و کالا، جایگزین وابستگی به خارج از منطقه شود.
