عملکرد نمایشی و شعارهای بی‌پایان؛ چالش‌‌های عمیق وزارت جهاد در تأمین معیشت مردم
عملکرد وزارت جهاد کشاورزی و شعارهای وزیر در بحران معیشت مردم؛ بررسی فاصله عمیق میان حرف تا عمل در حمایت از تولیدکنندگان.
وزیر ناکارآمد؛ مسبب بحران معیشت
وزیر جهاد کشاورزی در ماه‌های اخیر بارها در همایش‌ها و آیین‌های گوناگون از اهمیت بهره‌وری، علم، فناوری و ضرورت تحکیم امنیت غذایی سخن به میان آورده و تأکید کرده است که غذا و معیشت مردم نباید ابزار فشار سیاسی قرار گیرد.
این مواضع در ظاهر بسیار انسانی و دوراندیشانه به نظر می‌رسند، اما وقتی این شعارهای دهان‌پُرکن را در کنار واقعیت‌های تلخ سفره‌های مردم و بحران‌های جاری تولیدکنندگان داخلی قرار می‌دهیم، فاصله عمیقی میان حرف تا عمل آشکار می‌شود.
وزارتخانه‌ای که امروز باید راهبر اصلی پایداری تولید و حمایت از کشاورزان باشد، در عمل به تریبونی برای سخنرانی‌های کلی تبدیل شده است.
فاصله عمیق میان شعارهای وزیر و واقعیت‌های میدان تولید
در حالی که غلامرضا نوری قزلجه از لزوم تجهیز هنرجویان به سلاح علم و عمل و توسعه هنرستان‌های کشاورزی سخن می‌گوید، تولیدکنندگان بخش کشاورزی در میدان واقعی تولید با موانع ساختاری فلج‌کننده‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
بحران تأمین نهاده‌های دامی، قیمت‌های دستوری ناعادلانه، نوسانات شدید ارزی و بی‌ثباتی در بازارهای صادراتی، رمق را از کشاورز و دامدار بریده است.
وقتی تولیدکننده ایرانی، زیر بار هزینه‌های سرسام‌آور، کمر خم کرده و انگیزه خود را برای کشت و کار از دست می‌دهد، صحبت از امنیت غذایی و توسعه پایدار، بیشتر به یک شوخی تلخ شبیه است تا برنامه‌ریزی راهبردی.
ناتوانی در دیپلماسی اقتصادی و گره‌گشایی از سفره مردم
از سوی دیگر، رویکرد وزارت جهاد کشاورزی در قبال دیپلماسی اقتصادی و توسعه همکاری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی نیز نتوانسته است گرهی از مشکلات معیشتی مردم باز کند.
تمرکز بر نشست‌های تشریفاتی و صدور بیانیه‌های کلی درباره عدم استفاده ابزاری از غذا، در شرایطی که بازار داخلی با گرانی‌های سرسام‌آور و کمبودهای مقطعی اقلام اساسی مواجه است، دوای درد جامعه نیست.
مردم و مصرف‌کنندگان امروز بیش از آن که به شنیدن تحلیل‌های کلان درباره امنیت غذایی نیاز داشته باشند، نیازمند نظارت مؤثر بر بازار، حمایت واقعی از قدرت خرید خانوار و کنترل قیمت‌ها هستند.
ضرورت گذر از شعارزدگی و اتخاذ تصمیمات شجاعانه
بحرانِ معیشتِ امروز جامعه نشان می‌دهد که وزارتخانه متبوع به جای پرداختن به ریشه‌های بحران‌های ساختاری، ترجیح می‌دهد با اتکا به آمار و ارقام ظاهری و سخنرانی‌های مکرر، صورت مسأله را پاک کند.
امنیت غذایی کشور با شعار و همایش‌های فرمایشی تأمین نمی‌شود؛ بلکه نیازمند مدیرانی عمل‌گرا، تصمیماتی شجاعانه و حمایت همه‌جانبه از تولیدکنندگانی است که چرخه اقتصاد روستا و سفره شهر را زنده نگه داشته‌اند.
تا زمانی که سیاست‌گذاری‌های کلان وزارت جهاد کشاورزی از شعارزدگی فاصله نگیرد، بحران معیشت مردم همچنان پابرجا خواهد ماند.
