جای خالی دانشمندان، تحقیقات کشاورزی در نپال را مختل میکند
فقدان دانشمندان و تکنسینها، تحقیقات را فلج میکند، خدمات را تضعیف میکند و بحران را برای کشاورزان در سراسر نپال عمیقتر میکند.
مراکز تحقیقات کشاورزی در سراسر نپال به دلیل کمبود شدید منابع انسانی، برای عملکرد مؤثر با مشکل مواجه هستند و این امر، تحقیقات، توسعه فناوری و خدمات پشتیبانی برای کشاورزان را تضعیف میکند.
مرکز تحقیقات کشاورزی پاخریباس در دانکوته، که در سال ۱۹۷۱ با حمایت دولت بریتانیا برای ارائه آموزش کشاورزی به سربازان بازنشسته گورخا تأسیس شد، از جمله آسیبدیدهترین مراکز است.
این مرکز که زمانی به عنوان قطب پیشرو در توسعه فناوریهای کشاورزی و بهبود معیشت کشاورزان در تپههای شرقی شناخته میشد، اکنون با کمبود شدید دانشمندان و تکنسینها روبرو است.
پرنیل کی سی، رئیس این مرکز، گفت که عدم حضور کارکنان در پستهای تحریمشده، اثربخشی آن را به شدت مختل کرده است. وی گفت: "ما زیرساختها و پتانسیل عظیمی داریم، اما به دلیل کمبود نیروی انسانی، نتوانستهایم به اهداف خود برسیم."
این مرکز دارای ۸۵ کارمند مجاز، از جمله یک دانشمند اصلی (S-5)، ۱۸ دانشمند در سطوح S-1 تا S-4، به همراه پرسنل فنی و اداری است. در حال حاضر، تنها ۱۲ نفر از کارکنان در آن مشغول به کار هستند. وضعیت به ویژه در سمتهای علمی دشوار است. پست دانشمند ارشد سالهاست که خالی مانده است، در حالی که از ۱۸ پست دانشمندی که تحریم شدهاند، تنها یک دانشمند ارشد در حال حاضر مشغول به کار است.
یک دانشمند، پنج مسئول فنی و چهار دستیار فنی اکنون عملیات مرکز را ادامه میدهند. در نتیجه، تحقیقات اصلی و کارهای توسعه فناوری مستقیماً تحت تأثیر قرار گرفتهاند. آزمایشگاههای آزمایش خاک، شناسایی بیماریهای زراعی، کنترل آفات، باغبانی و اصلاح نژاد سالهاست که تعطیل ماندهاند.
کی سی گفت: «هیچ نیروی انسانی برای اداره آزمایشگاهها وجود ندارد؛ تجهیزات بلااستفاده ماندهاند.» او افزود که ناتوانی در اداره آزمایشگاهها، ظرفیت تحقیقاتی مرکز را تضعیف کرده است.
این مرکز که در حدود ۱۸۴۰ روپانی گسترش یافته است، زمین کافی برای تحقیق و توسعه فناوری دارد، اما بخش زیادی از آن به دلیل کمبود کارکنان، بلااستفاده مانده است. نگهداری از زیرساختها نیز به یک چالش بزرگ تبدیل شده است. با بیش از ۹۰ ساختمان، اقامتگاه، سوله و آزمایشگاه، کمبود کارکنان فنی و پشتیبانی، خطر آسیب بلندمدت به داراییهای فیزیکی را افزایش داده است.
کاهش فعالیتهای تحقیقاتی همچنین بر بودجه این مرکز که در سالهای اخیر رو به کاهش بوده است، تأثیر گذاشته است. در اوج خود، این مرکز روزانه تا ۲۵۰ کارگر استخدام میکرد، اما این تعداد اکنون به حدود ۵۵ تا ۶۰ نفر کاهش یافته است. این امر تأثیر گستردهتری بر اشتغال روستایی و اقتصاد محلی داشته است.
کی سی گفت: "کارگرانی که در اینجا کار میکنند نه تنها نیروی کار فراهم میکردند؛ بلکه مهارتها را نیز به روستاهای خود میبردند. این سیستم اکنون در حال زوال است که بر اقتصاد روستایی نیز تأثیر گذاشته است."
کمبود دانشمندان همچنین ارتباط بین تحقیقات و کشاورزان را تضعیف کرده است. هماهنگی با مراکز دانش کشاورزی و شعب کشاورزی در سطح محلی کاهش یافته و انتشار فناوریهای جدید را محدود کرده است.
سهم این مرکز در تولید بذر ذرت، به ویژه در توسعه گونههای مناسب برای مناطق میان تپه مانند ماناکامانا-۱ و ماناکامانا-۲، قابل توجه بوده است. با این حال، اکنون قادر به پاسخگویی به تقاضای فزاینده نیست. کی سی گفت: "تقاضا برای بذر ذرت به شدت افزایش یافته است، اما ما ظرفیت تولید آنها را نداریم."
