«بزرگتر از زندگی»: درگذشت ری گِیسر، رهبر کشاورزی حفاظتی، در پی حادثهای در مزرعه
ری گِیسر، از پیشگامان برجسته کشاورزی حفاظتی و کشت بدون خاکورزی در آمریکا، بر اثر حادثهای ناگوار در مزرعه درگذشت. نگاهی به زندگی و میراث ارزشمند این فعال حوزه کشاورزی پایدار.
ری گِیسر، کشاورز باسابقه، مدافع دیرینه حفاظت از منابع طبیعی و یکی از چهرههای شاخص صنعت کشاورزی، روز شنبه در پی یک حادثه ناگوار در مزرعهاش جان خود را از دست داد. خانواده او این خبر را در صفحه رسمی وی اعلام کردند.
انتشار این خبر، جامعه کشاورزی و متخصصان این حوزه را که گِیسر را یکی از محترمترین و محبوبترین رهبران خود میدانستند، در شوک و اندوهی عمیق فرو برد.
گِیسر بیش از ۵۰ سال در عرصه کشاورزی فعالیت داشت و مزرعه خانوادگیاش در نزدیکی شهر کورنینگ در جنوبغربی ایالت آیووا را به مساحتی بالغ بر ۶ هزار آکر رسانده بود. او همچنین ریاست «انجمن انرژی حفاظتمحور آیووا» را بر عهده داشت و تا سال ۲۰۱۴ نیز سکان هدایت «انجمن سویاکاران آمریکا» را در دست داشت.
او در طول سالهای فعالیتش، در هیئتمدیره و سمتهای مدیریتی نهادهای متعددی از جمله «هیئت ترویج سویا آیووا»، «هیئت مشورتی کشاورزی توسعه اقتصادی آیووا»، «ائتلاف آمریکای شمالی برای کشاورزی هوشمند اقلیمی» و «ائتلاف بینالمللی تولیدکنندگان سویا» حضوری فعال داشت.
کیم رینولدز، فرماندار آیووا، در پیامی ضمن ابراز تأسف گفت که او و همسرش کوین، «دوست عزیزی را از دست دادهاند»؛ چرا که گِیسر برای آنها و بسیاری از مردم آیووا، فراتر از یک همکار، عضوی از خانواده بود.
او افزود: «ری برای همیشه به عنوان یکی از بزرگترین کشاورزان، نوآوران و مدافعان ایالت آیووا در یادها خواهد ماند.» رینولدز تأکید کرد که گِیسر بهخاطر فعالیتهایش در حوزه سوختهای زیستی و ترویج شیوههای کشاورزی حفاظتی، الگویی عینی برای دیگران بود.
سناتور چاک گراسلی نیز گِیسر را «رهبری برجسته و مدافعی خستگیناپذیر برای مزارع خانوادگی و صنعت کشاورزی آیووا» توصیف کرد. سناتور جونی ارنست هم اظهار داشت که گِیسر نماد ارزشهایی بود که آیووا را بزرگ کرده است؛ او زندگیاش را وقف دفاع از کشاورزی و ایجاد فرصتهای موفقیت برای نسل آینده کشاورزان کرد.
بیش از سه دهه کشاورزی بدون خاکورزی
گِیسر در سال ۲۰۱۵ در مجله No-Till Farmer و در بخش «آنچه از کشاورزی بدون خاکورزی آموختهام»، درباره اهمیت اقدامات حفاظتی در مزرعهاش سخن گفته بود.
او که دوران جوانیاش را در ایالت ایندیانا گذرانده و از همانجا با اصول کشاورزی آشنا شده بود، از اواسط دهه ۱۹۷۰ آزمایش کشت بدون خاکورزی (No-Till) را آغاز کرد. او در آن زمان دلایل زراعی روشنی برای روی آوردن به این شیوه برشمرد:
- حفظ خاک در بستر اصلی؛
- افزایش ماده آلی خاک؛
- کاهش فرسایش؛
- و حفاظت از زمینهای شیبدار.
او این تجربیات ارزشمند را با خود به آیووا برد. گِیسر گفته بود: «در بیش از ۴۰ سال گذشته، هرچه در توان داشتیم به کار بستیم تا بتوانیم در این زمینهای شیبدار کشاورزی کنیم، بدون آنکه خاک سطحی ارزشمندمان را از دست بدهیم.»
او با همکاری مالکان زمین، بیش از ۱۰۰۰ سازه حفاظتی از جمله تراسها، آبراهههای پوشیده از گیاه، مسیرهای عبور ماشینآلات و زهکشها ایجاد کرد؛ بهطوری که از سال ۱۹۹۱، مزرعه او بهطور ۱۰۰ درصدی به روش بدون خاکورزی اداره میشد.
گِیسر همچنین از بنیانگذاران و اعضای هیئتمدیره سازمان «Solutions from the Land» بود. این سازمان از او به عنوان یک حافظ منابع طبیعی، پیشگام و مدافع مادامالعمرِ کشاورزی حفاظتی و کشت گیاهان پوششی یاد کرد.
این سازمان در پیام تسلیت خود نوشت که گِیسر هیچگاه از ورود به مباحث دشواری نظیر تغییر اقلیم و کیفیت آب هراسی نداشت و همواره ذینفعان را به همکاری برای یافتن راهحلهای مشترک دعوت میکرد. یکی از جملات معروف او این بود: «وقتی با هم کار میکنیم، همه ما بهرهمند میشویم.»
این جمله، نگاه او را به آینده کشاورزی به خوبی ترسیم میکرد؛ آیندهای که در آن کشاورزان، پژوهشگران، سیاستگذاران و جامعه برای حفظ زمین و منابع طبیعی در کنار هم قرار میگیرند. سازمان «Solutions from the Land» همچنین تأکید کرد که گِیسر در آخرین پادکست خود، با صمیمیت درباره سازگاری با تغییر اقلیم و مسئولیت کشاورزان در قبال حفظ منابع طبیعی سخن گفته بود.
میراث ری گِیسر
درگذشت ری گِیسر تنها فقدان یک کشاورز موفق نیست؛ بلکه از دست رفتن یکی از چهرههای اثرگذار جنبش کشاورزی حفاظتی و بدون خاکورزی در آمریکاست؛ کشاورزی که سه دهه تجربه عملیاش را وقف حفظ خاک، کاهش فرسایش و احیای منابع طبیعی کرد.
میراث او را میتوان در یک جمله خلاصه کرد: «خاک تنها سرمایه امروز کشاورز نیست؛ میراثی است که باید سالمتر به نسل بعد تحویل داده شود.»
نویسنده: جان دوبراشتاین | سپتامبر ۲۰۲۶ |
