بحران آلودگی نوری؛ تهدید خاموش اکوسیستم و سلامت در کلانشهرها
بحران آلودگی نوری با گسترش روشنایی شبانه، چرخه پرندگان مهاجر و سلامت انسان را برهم زده؛ چالشی زیستمحیطی که نیازمند بازنگری فوری قوانین شهری است.
گسترش بیرویه روشنایی در شبهای شهری، تعادل زیستی زمین را دستخوش دگرگونی بنیادین کرده است. تابش کنترلنشده پروژکتورها و تابلوهای تبلیغاتی نه نشانه توسعه، بلکه نوعی آلایندگی مخرب به نام آلودگی نوری است که فراتر از محو کردن ستارگان، چرخههای زیستی پرندگان مهاجر، حشرات گردهافشان و سلامت روان و جسم شهروندان را هدف قرار داده؛ معضلی جدی که جای خالی قوانین بازدارنده برای مهار آن در مدیریت شهری ایران بهشدت احساس میشود.
اختلال در جهتیابی پرندگان مهاجر و تلههای نوری آسمانخراشها
بسیاری از گونههای حیاتوحش برای مسیریابی، تغذیه و زادآوری به تاریکی طبیعی شب و نور ستارگان وابستهاند.
در دهههای اخیر، افزایش حجم روشنایی مصنوعی شبانه در مسیر کریدورهای پروازی، موجب سردرگمی پرندگان مهاجر شده است.
این پرندگان با نزدیک شدن به کانونهای نوری متراکم در کلانشهرها، مسیر اصلی خود را گم میکنند، ساعتها بیهوده دور سازههای مرتفع پرواز کرده و در نهایت بر اثر خستگی مفرط یا برخورد مستقیم با شیشههای نورانی تلف میشوند.
این رویداد در فصول مهاجرت، سالانه جمعیت قابلتوجهی از پرندگان را به کام مرگ میکشاند و شبکههای اکولوژیک پیرامون شهرها را تضعیف میکند.
زوال خاموش گردهافشانها و زنگ خطر برای کشاورزی
بخش عمدهای از فرآیند گردهافشانی گیاهان مرتعی و محصولات زراعی توسط حشرات شبپرواز مانند شبپرهها و سوسکها انجام میگیرد.
پدیده کشش کشنده نور باعث میشود این حشرات تا پای مرگ دور منابع نوری بچرخند و شکار شکارچیان شوند یا از فرط فرسودگی از بین بروند.
تداوم این وضعیت، موجب افت شدید جمعیت حشرات و در نتیجه کاهش باروری درختان میوه و گیاهان دانهدار شده است؛ زنجیرهای که امنیت غذایی و پایایی بخش کشاورزی را مستقیماً تهدید میکند و ردپای آشکار آلودگی نوری را از مرزهای شهری به عرصههای زراعی و منابع طبیعی کشانده است.
پیامدهای مخرب بیولوژیک بر سلامت و خواب شهروندان
زیانهای ناشی از تابش نورهای نامتعارف فقط محدود به طبیعت نیست، بلکه ساختار هورمونی انسان را نیز برهم میزند.
ورود نورهای ناخواسته از طریق پنجرهها به فضای خواب، ترشح هورمون حیاتی ملاتونین را سرکوب میکند. کاهش ملاتونین که تنظیمکننده چرخه خواب و بیداری و مهارکننده رادیکالهای آزاد است، خطر بروز اختلالات خواب، افسردگی، مشکلات قلبیعروقی و تضعیف سیستم ایمنی را تشدید مینماید.
حضور گسترده روشنایی مصنوعی شبانه در مناطق مسکونی، آرامش روانی را از شهروندان سلب کرده و کیفیت زندگی پایدار شهری را پایین آورده است.
سکوت قوانین مدیریت شهری و لزوم مداخله استانداردها
برخلاف آلودگی هوا، آب یا پسماند، موضوع استانداردسازی و مهار تابش نورهای زائد در ضوابط ساختوساز و خدمات شهری کشور مغفول مانده است.
در حال حاضر هیچ سازوکار قانونی مشخصی برای تعیین زاویه تابش چراغها، سقف شدت نور در معابر یا خاموشی تابلوهای عظیم تبلیغاتی در ساعات پایانی شب وجود ندارد.
ساماندهی این بحران، نیازمند تدوین فوری استانداردهای فنی، الزام به استفاده از سرپوشهای هدایتکننده نور به سمت زمین و اصلاح الگوی طراحی فضاهای باز شهری است تا حق حیاتوحش و شهروندان نسبت به تاریکی طبیعی شب به رسمیت شناخته شود.