اسکان موقت شهروندان جنگزده در تهران؛ ابهامها و چالشهای پایان یک پناه موقت
اعلام دستور تخلیه هتلهای محل اسکان موقت شهروندان آسیبدیده جنگ، نگرانیهای تازهای را درباره وضعیت معیشت و سرپناه این خانوادهها ایجاد کرده است.
با اعلام مدیریت بحران شهرداری تهران مبنی بر لزوم تخلیه هتلهای محل اسکان موقت تعدادی از شهروندان آسیبدیده جنگ، نگرانیهای تازهای درباره وضعیت معیشتی و سرپناه این خانوادهها شکل گرفته است. این افراد که بهدلیل تخریب یا ناامنی خانههایشان ناچار به اقامت در هتل شدهاند، میگویند هنوز امکان بازگشت امن به منازل خود را ندارند و تصمیمهای اخیر، آنان را در وضعیتی بلاتکلیف قرار داده است.
روایت شهروندان از اسکان موقت و اخطار تخلیه
طبق گزارش منتشرشده در خبرگزاری اعتماد آنلاین، گروهی از شهروندان جنگزده که در هتلهای تهران اسکان داده شدهاند، اعلام کردهاند اخطاریهای از سوی مدیریت بحران شهرداری دریافت کردهاند که بر اساس آن باید تا پایان هفته، محل اقامت فعلی خود را ترک کنند.
این شهروندان تأکید میکنند که خانههایشان یا بهطور کامل تخریب شده است و یا از نظر امنیتی قابل سکونت نیست و در نتیجه، بازگشت به محل زندگی سابق هنوز برایشان امکانپذیر نمیباشد. در عین حال، نبودِ گزینههای جایگزین روشن برای اسکان، به نگرانیها و فشارهای روانی این خانوادهها افزوده است.
ضرورت شفافیت، برنامهریزی و حمایت پایدار
موضوع اسکان موقت افراد جنگزده، تنها یک مسأله کوتاهمدت و رفاهی نیست، بلکه بهطور مستقیم با امنیت انسانی، سلامت روانی و کرامت اجتماعی شهروندان گره خورده است. هرگونه تصمیم برای پایاندادن به اسکان موقت، نیازمند اطلاعرسانی شفاف، برنامهریزی مرحلهای و معرفی گزینههای مشخص برای اسکان جایگزین است؛ بهویژه برای خانوادههایی که بدون پشتوانه مالی و شبکه حمایتی، امکان اجاره یا خرید مسکن جدید را ندارند.
در چنین شرایطی، استمرار گفتوگو میان نهادهای مسئول، سازمانهای مدنی و خود شهروندان آسیبدیده، میتواند به کاهش تنشها کمک کند و از تشدید احساس ناامنی و رهاشدگی در میان آنان جلوگیری نماید. تقویت نظام حمایت اجتماعی، بهویژه برای گروههای آسیبپذیر در بحرانها، یکی از پیششرطهای عبور مسئولانه از پیامدهای جنگ و بازسازی اعتماد اجتماعی است.
پیامدهای اجتماعی تصمیمهای شتابزده در بحرانها
تصمیمگیری در شرایط پساجنگ و بحران، نیازمند نگاه چندبُعدی و توجه به پیامدهای اجتماعی آن است. پایان ناگهانی اسکان موقت، بدون فراهمسازی بسترهای جایگزین، میتواند به افزایش آسیبهای اجتماعی از جمله بیخانمانی، مهاجرت اجباری درونشهری و فشار مضاعف اقتصادی بر خانوادههای آسیبدیده منجر شود.
تجربه بحرانهای مشابه نشان داده است که رویکردهای مرحلهای، همراه با حمایتهای مالی و مشاورهای، نهتنها هزینههای بلندمدت اجتماعی را کاهش میدهد، بلکه به حفظ سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی نیز کمک میکند. در چنین بزنگاهی، مدیریت بحران، صرفاً به معنای پایاندادن به یک وضعیت اضطراری نیست، بلکه به معنای هدایت مسئولانه مسیر بازگشت به ثبات و امنیت پایدار است.
