شکاف چهلساله میان اندیشه مردم و حاکمان
نه در صف مذاکره، نه اهل بیخیالی؛ واقعیت پنهان حاکمان ایران در برابر خواست مردم
بیش از چهار دهه است که حاکمان ایران واقعیت اندیشه مردم را یا نشنیدهاند یا نخواستهاند بشنوند. در حالی که از زبان آنان گفته میشود مردم مخالف مذاکره با آمریکا هستند، هیچگاه نظر واقعی مردم پرسیده نشده است
بیش از ۴۰ سال است که صف اندیشه مردم از نگاه حکومت جدا افتاده است. ظاهراً حاکمان، خواستههای مردم را بیان میکنند، اما در حقیقت، مردم دیدگاههای واقعی خود را در سکوت نگه میدارند تا در زمان مناسبتر آن را فریاد کنند — چرا که رسانهای برای طرح آن ندارند.
مصادره به مطلوب؛ مردم سخن میگویند یا حکومت؟
وقتی امام جماعت مسجد یا خطیب جمعه میگوید مردم نمیخواهند با آمریکا مذاکره شود، آیا واقعاً نظر مردم پرسیده شده است؟
نه رفراندومی برگزار شده و نه نظرسنجی معتبری وجود دارد. نان و آب بسیاری از حکومتیان در ادامه تحریمهاست؛ تحریمهایی که سفره مردم را کوچکتر کرده اما جیب آقازادهها را پرتر میکند.
نمایندگانی که به جای مردم تصمیم میگیرند
مجلس و قوه قضائیه هم گاه از زبان مردم سخن میگویند و میگویند ملت اجازه اجرای برجام را نخواهد داد. حتی نمایندهای در مجلس نمادین برجام را میسوزاند، در حالی که اکثریت مردم خواستار تنشزدایی و مذاکره با آمریکا هستند. این «مصادره به مطلوب» آشکارا تحریف نظر ملت است.
عراقچی و دوگانگی دیپلماسی ایران
در روزهایی که فشار آمریکا افزایش یافته، عباس عراقچی دوباره در صدر اخبار قرار گرفته است. او از یکسو میگوید درخواستی برای مذاکره در کار نیست و از سوی دیگر، شتابان عازم ترکیه میشود تا مذاکرات سهجانبه میان ترامپ، ترکیه و ایران را سامان دهد — هرچند میداند تا زمانی که خواست آمریکا تأمین نشود، حتی صندلی مذاکرهای به او داده نخواهد شد.
قالیباف اهل مذاکره
محمدباقر قالیباف که زمانی خود را ضدآمریکایی سرسخت میخواند، حالا آشکارا میگوید اگر مذاکرات صادقانه باشد، ایران آماده گفتوگو با آمریکاست. او خوب میداند موضع آمریکا در شش ماه گذشته تغییری نکرده و این ایران است که به ناچار به میز مذاکره بازخواهد گشت — خواه با بازی واژهها، خواه با واقعگرایی سیاسی.
پزشکیان در صف آخر دیپلماسی
در این میان، احمد زیدآبادی از رئیسجمهور، مسعود پزشکیان، خواسته است با شجاعت و عقلانیت راه مذاکره را باز کند. اما واقعیت این است که بازی در زمین آمریکا جریان دارد و پزشکیان در آخر صف ایستاده است؛ شاید منتظر فرصتی تا از میان فشارها، سبدی برای گفتوگو بردارد.
