کارت زرد دوم به نوری قزلجه؛ مجلس، دیگر وقت تعارف نیست؛ ضربه نهایی را وارد کنید
کارت زرد دوم مجلس به نوری قزلجه؛ بررسی عملکرد وزارت جهاد کشاورزی، مشکلات کشاورزان، امنیت غذایی، قیمت نهادهها، رانت و ضرورت پاسخگویی و اقدام قاطع مجلس.
احسنت به مجلس شورای اسلامی که با صدور دومین کارت زرد به غلامرضا نوری قزلجه، وزیر جهاد کشاورزی، بار دیگر زنگ هشدار را درباره عملکرد این وزارتخانه به صدا درآورد؛ اما مردم انتظار دارند این هشدار، به یک اقدام جدی و تعیینکننده منجر شود.
بیشتر بخوانید: آمارسازی و روایتهای غلط و گمراهکننده؛ سرپوشی بر تخلف و ناکارآمدی قزلجه
کارت زرد دوم دیگر یک تذکر ساده نیست؛ یک هشدار جدی درباره ضعف مدیریتی، ناکارآمدی، نابسامانی در تولید، تهدید امنیت غذایی و فشار سنگین بر سفره مردم است.
مردم قهرمان ایران، با وجود فشارهای اقتصادی، تهدیدها و شرایط دشوار کشور، همچنان در میدان ایستادهاند و برای اداره زندگی و حفظ چرخ اقتصاد تلاش میکنند. در چنین شرایطی، پذیرفتنی نیست که ضعف مدیریت، تصمیمهای اشتباه و نابسامانیهای اجرایی، مستمر و بیپاسخ باقی بماند.
سؤال روشن مردم این است:
چه کسی باید پاسخگوی فقیرتر شدن سفره مردم، افزایش هزینه تولید، ضربه به کشاورزان و نگرانیهای مربوط به امنیت غذایی کشور باشد؟
اگر هر ناکارآمدی، هر تصمیم اشتباه و هر ضعف مدیریتی قرار است با عنوان «شرایط جنگی» توجیه شود، پس مسئولیت مدیران در برابر مردم و مجلس دقیقاً کجاست؟
بیشتر بخوانید: نمایندگان مجلس از پاسخهای وزیر جهاد کشاورزی قانع نشدند؛ کارت زرد در پرونده دام
نوری قزلجه باید بداند که دیگر نمیتوان همه مشکلات را پشت جنگ، تحریم و شرایط کشور پنهان کرد. شرایط سخت کشور اتفاقاً مسئولیت مدیران را سنگینتر میکند، نه اینکه آنان را از پاسخگویی معاف کند.
اکنون که مجلس برای دومین بار به وزیر کارت زرد داده است، انتظار مردم روشن است: پاسخگویی شفاف، بدون فرافکنی و بدون فرار از مسئولیت.
وزیر جهاد کشاورزی باید درباره عملکرد وزارتخانه خود در زمینه واردات نهادهها و کالاها، کیفیت و سلامت اقلام وارداتی، ادعاهای مربوط به ورود کالاها با قیمت بسیار بالا، تقلبی یا آلوده، قاچاق، نابسامانی در زنجیره توزیع و همچنین نحوه برخورد با مدیران و شبکههای متهم به فساد، اختلاس، رانت و تخلف با حکم قطعی قضایی، توضیح روشن، مستند و قابل راستیآزمایی به مجلس و مردم ارائه کند.
هیچ مقام و مدیری نباید در برابر ادعاهای فساد، رانت، اختلاس یا سوءمدیریت، مصون از سؤال و تحقیق باشد. اگر تخلفی رخ داده، باید بررسی شود؛ اگر فسادی وجود داشته، باید با آن برخورد شود؛ و اگر اتهامی بیاساس است، باید با اسناد و شفافیت برای مردم روشن شود.
باید پاسخ داده شود که چرا طی حدود یک سال و نیم، قیمت بسیاری از کالاها و اقلام مرتبط با معیشت مردم با افزایشهای سنگین مواجه شده است؛ چرا در برخی موارد ادعا میشود قیمتها بین ۳ تا ۱۰ برابر افزایش یافته و چرا سیاستهای اجرایی نتوانسته فشار اقتصادی را از دوش مردم و تولیدکنندگان بردارد؟
باید روشن شود که چرا با وجود بارندگیهای مناسب و کمنظیر سال گذشته، در بخشهایی از تولید کشاورزی شاهد کاهش، آسیب یا از دست رفتن ظرفیتهای تولید بودهایم.
چرا فرصت تولید از کشاورز ایرانی گرفته شد؟
کشاورزی که باید ستون اصلی امنیت غذایی کشور باشد، چرا باید با افزایش هزینهها، گرانی نهادهها، مشکلات توزیع و بیثباتی در بازار دستوپنجه نرم کند؟
چرا به جای آنکه تولیدکننده ایرانی در چنین شرایط حساسی تقویت شود، فشار بیشتری بر او وارد شده است؟
و از همه مهمتر، باید درباره قیمت نهادههای کشاورزی، نقش واسطهها، رانتها و شبکههای غیرشفاف توضیح داده شود.
اگر در این زنجیره تخلف، فساد یا رانت وجود داشته است، چه کسانی مسئول بودهاند؟ چه کسانی از این وضعیت سود بردهاند؟ چه برخوردی با آنها صورت گرفته است؟ و چرا مردم هنوز پاسخ روشنی دریافت نکردهاند؟
اینها سؤالهای جناحی و سیاسی نیستند؛ سؤالهای سفره مردم، کشاورز، تولیدکننده و امنیت غذایی کشورند.
امنیت غذایی مردم جای آزمون و خطا نیست.
سفره مردم محل آزمون مدیریتی نیست.
کشاورز ایرانی نباید تاوان سوءمدیریت، رانت، واسطهگری و تصمیمهای اشتباه را بدهد.
مجلس شورای اسلامی اکنون در برابر یک آزمون جدی قرار دارد.
کارت زرد دوم نباید به کارت بایگانی تبدیل شود.
اگر پاسخهای وزیر برای نمایندگان قانعکننده نیست، اگر مشکلات همچنان ادامه دارد و اگر عملکرد وزارتخانه نتوانسته رضایت و اعتماد نمایندگان و مردم را جلب کند، مجلس باید در چارچوب قانون و با استفاده از تمام ابزارهای نظارتی خود، قاطعانه عمل کند.
مردم از مجلس انتظار تعارف، مماشات و فرصتسوزی ندارند.
مجلس باید نشان دهد که امنیت غذایی و سفره مردم خط قرمز واقعی است، نه یک شعار.
امیدواریم مجلس شورای اسلامی هرچه سریعتر و در چارچوب قانون، تصمیم نهایی و قاطع خود را بگیرد و اگر ادامه این مدیریت را به صلاح کشور نمیداند، با استفاده از اختیارات قانونی خود مسیر تغییر و اصلاح را باز کند.
کشاورزان و تولیدکنندگان این کشور بیش از هر زمان دیگری به مدیریت توانمند، شفاف، پاکدست و پاسخگو نیاز دارند.
مردم دیگر وعده نمیخواهند؛ پاسخ روشن میخواهند.
کشاورز دیگر شعار نمیخواهد؛ حمایت واقعی میخواهد.
تولیدکننده دیگر وعده نمیخواهد؛ ثبات و امنیت اقتصادی میخواهد.
و مجلس باید نشان دهد که کارت زرد دوم، پایان هشدارها و آغاز اقدام است.
سفره مردم خط قرمز است؛ امنیت غذایی کشور شوخیبردار نیست.
اگر مدیری توان اداره این میدان حساس را ندارد، باید میدان را به مدیر توانمندتر بسپارد. مردم ایران بیش از این فرصت آزمون و خطا ندارند.
