آیا نظرخواهی از مردم درباره جنگ؛ گناه است!؟
آیا نظرخواهی از مردم درباره ادامه جنگ گناه است؟ بررسی اصل ۵۹ قانون اساسی، نقش مردم در مسائل مهم کشور و ضرورت توجه به وضعیت اقتصادی و دیدگاه عمومی.
این روزها در محافل گوناگون قدرت و بهویژه رسانه حکومتی ج.ج. (که با کارشناسان زبدهاش، مرزهای کارشناسی را جابهجا نموده و برای دلگرمی مردم از «میلیونها تن ذخیره طلا نزد مردم و حکومت» حرف میزنند و...!؟) بر طبل ادامه جنگ کوبیده میشود! بدون اینکه نظری از صاحبان اصلی کشور بخواهند!؟ افرادی که بیشترین مصائب ادامه جنگ بر دوش آنهاست!
طنز قصه اینجاست که مجلس خبرگان؛ مطمح نظر قرار دادن دیدگاه مردم در این خصوص را گناه نابخشودنی دانسته است!؟ این در حالی است که:
اولاً: طبق اصل ۵۹ قانون اساسی؛ درباره مسائل مهم کشور، باید از مردم نظر خواست! چه موضوعی مهمتر از جنگ؟
ثانیاً: آیا بهتر نیست آقایان به وظایف ذاتی خود (نظارت بر رهبری و واحدهای تابعه) عمل کرده و حل چنین مسائل مهمی را به ولینعمتهایشان سپرده و آنها را از عقوبتش نترسانند!؟
پیرو مطلب اخیرم («سخنی با رئیسجمهور؛ اخبار سبز کشاورزی، ۶/۵/۴۰۵») مجدداً یادآوری میکنم تنها فردی که میتواند از طرف مردم حرف بزند، رئیسجمهور است! همو که به اتفاق رئیس مجلس، مدافع مذاکره و پایان جنگ است!
اگر برغم استدلالهای قانونی و کارشناسی ارائهشده توسط اساتید و اهل فن و بهویژه رؤسای جمهور و مجلس؛ باز هم عدهای بدون توجه به وضعیت اسفبار اقتصادی مردم، از ادامه جنگ دفاع میکنند! صادقانه پیشنهاد میکنم گروهی پارتیزان را تشکیل داده و تا ابد با استکبار جهانی و اذنابش بجنگند! اما کاری به ۹۰ میلیون نفر مظلوم نداشته باشند!
کردهای ما در خراسان شمالی مثلی دارند که میگوید: «چاقویی که طلا باشد، نباید با آن خود را بکشیم!»
مشهد، علی فریدونی، مهرماه ۴۰۵
