صندلی‌های خالی در جشن زراعت و کارت قرمز مجلس به مدیریت نوری قزلجه
غیبت معنادار اعضای کمیسیون کشاورزی مجلس در جشن آغاز سال زراعی؛ اعتراضی آشکار به عملکرد و سوءمدیریت وزیر جهاد کشاورزی.
وقتی رئیس و اعضای کمیسیون تخصصی مجلس، به نشانه اعتراض از حضور در مراسم «آغاز سال زراعی» سر باز می‌زنند، مسأله فراتر از یک پروتکل ساده یا چند صندلی خالی در تالار است؛ این سکوتِ پرمعنا، فریادِ یک شکاف عمیق است؛ شکافی بر سر مدیریت و عملکردی که خروجی‌اش در سفره مردم و جیب خالی کشاورزان، به‌وضوح قابل لمس است.
آیا مشروعیت وزیر جهاد کشاورزی نزد نمایندگان رنگ باخته است؟
مراسم آغاز سال زراعی جدید در حالی با حضور رئیس‌جمهور در کرج برگزار شد که تصاویر رسمی، تلاشی برای نمایش وحدت و امیدواری به آینده تولید داشتند. اما در پس‌زمینه این قابِ آراسته، یک واقعیتِ ناخوشایند خودنمایی می‌کرد: غیبتِ معنادار رئیس و اعضای کمیسیون کشاورزی مجلس.
این غیبت، نه یک اختلاف تشریفاتی، بلکه بازتابی از انباشتِ نارضایتی از عملکرد وزارتخانه‌ای است که سکان‌دار اصلی امنیت غذایی کشور است؛ اما به نظر می‌رسد در پیچ‌وخم برنامه‌ریزی‌هایش، ارتباطش با واقعیت‌های میدانی قطع شده است.
صندلی‌های خالی در برابر پرسش‌های بی‌جواب
چرا کمیسیون کشاورزی مجلس، به‌عنوان بازوی نظارتی و تخصصیِ حامیِ تولید، باید چنین واکنشی نشان دهد؟ پاسخ در پرسش‌هایی نهفته است که ماه‌هاست روی میزِ «نوری قزلجه» و تیمش خاک می‌خورد.
از توزیع مبهم اعتبارات آب‌وخاک و چالش‌های مکانیزاسیون گرفته تا تناقض‌های ادامه‌دار در واردات مرغ و نهاده‌های دامی؛ از کاهش سهمیه سوخت ماشین‌آلات کشاورزی که کمر تولیدکننده را خم کرده تا نگرانی‌ها درباره عرضه گوشت‌های نامتعارف.
وقتی نمایندگان در جلساتِ پی‌در‌پی، پاسخ‌های شفاهی و کلی را برنمی‌تابند و کار به ضرب‌الاجل و مهلت‌های تکمیلی می‌کشد، نشان می‌دهد که زنجیره امنیت غذایی با لرزه‌های جدی روبه‌روست.
این غیبت اعتراضی، در واقع پیامی است که می‌گوید: «صبرِ پارلمان از وضعیت موجود لبریز شده است.»
از مطالباتِ گندم‌کاران تا دلسردیِ مزرعه‌نشینان
در حالی که مسئولان دولتی در مراسم رسمی، از آینده رؤیایی کشاورزی سخن می‌گویند، در واقعیتِ مزارع، کشاورز هنوز در انتظار تسویه مطالبات گندم است و نرخ خرید تضمینی محصولات زراعی برای سال جدید، در هاله‌ای از ابهام و بلاتکلیفی قرار دارد.
کشاورز برای کاشت پاییزه به «شعار» نیاز ندارد؛ به نقدینگی، نهاده با قیمت منطقی و یک افقِ روشنِ قیمتی نیاز دارد تا بتواند برای معیشتِ سالِ پیشِ رو، ریسکِ تولید را بپذیرد.
وقتی این مراسم به جایگاهِ تبلیغاتِ یک‌سویه تبدیل می‌شود و پرسش‌های بنیادین تولیدکنندگان بی‌پاسخ می‌ماند، طبیعی است که شکاف میان تصویرِ رسانه‌ایِ وزارت جهاد کشاورزی و «واقعیتِ مزرعه» عمیق‌تر از همیشه به چشم بیاید.
اگر اطلاعات منابع مطلع درست باشد و این غیبت، اعتراضِ علنی به مدیریتِ نوری قزلجه و انتصابات بحث‌برانگیزِ اطرافیان او باشد، کم‌اهمیت جلوه دادنِ این رخداد، تنها پاک کردن صورت‌مسأله است. نمی‌توان با تکرارِ سخنرانی‌ها، بر ضعف‌های مدیریتی سرپوش گذاشت.
پایان دوران «نمایش»؛ آیا وزارت جهاد کشاورزی صدای کشاورز را می‌شنود؟
پرسش‌های اصلی هنوز پابرجاست و با انتشار تصاویرِ مجلل از مراسم، پاک نمی‌شود: چرا پاسخ‌های وزیر برای نمایندگان ملت قانع‌کننده نبوده است؟
برنامه عملیاتی برای تسویه مطالبات، اصلاحِ روندِ واردات نهاده‌ها و مدیریت ذخایر استراتژیک چیست؟ و مهم‌تر از همه، چه سازوکاری قرار است «وعده‌های پشت تریبون» را به «نتایج قابل‌سنجش در مزرعه» تبدیل کند؟
عدم حضور اعضای کمیسیون کشاورزی را نباید به حاشیه‌ای تشریفاتی تقلیل داد؛ این رویداد، فرصتی است برای پاسخگویی مستند و شفاف.
حضور رئیس‌جمهور در مراسم، به معنای تاییدِ چک‌سفیدامضا برای سوءمدیریت نیست. سال زراعی، با جشن و نمایش آغاز نمی‌شود؛ سال زراعی، زمانی آغاز می‌شود که کشاورز، «پول» محصولش را دریافت کرده باشد، «نهاده» به دستش رسیده باشد و «قیمت» محصولاتش شفاف و تضمین‌شده باشد.
امنیت غذایی کشور، با اقدامات واقعی و کارنامه‌ی قابل‌قبول در کفِ مزرعه سنجیده می‌شود، نه با شعارهایی که راهی به سفره مردم ندارند.
