روسیه و نظم جهانی پسا لیبرال در حوزه غذا (بخش سوم)
بررسی نقش هلدینگهای کشاورزی در تحول کشاورزی روسیه، تأثیر سیاستهای دولتمحور، تحریمها و شرکتهای بزرگ در شکلگیری قدرت غذایی روسیه و نظم جهانی پسا لیبرال
هلدینگهای روسی انواع خاصی از گروههای تجاری نخبه هستند که در تعدادی از کشورهای پساکمونیستی، از جمله روسیه، در پایان دهه 1990 ظهور کردهاند و از آن زمان به طور قابل توجهی رشد کرده است این شرکت ها را می توان به عنوان سیستم های غیر مستقل و باز در نظر گرفت که توسط محیط خارجی خود محدود شده و به سایر شرکت ها وابسته هستند. عدم قطعیت در مورد محیط بیرونی و اقدامات سایر سازمان هایی که شرکت ها به آنها وابسته هستند منجر به ابهام در مورد بقا و موفقیت آینده شرکت می شود.
بیشتر بخوانید:
روسیه و نظم جهانی پسا لیبرال در حوزه غذا (بخش اول)
روسیه و نظم جهانی پسالیبرال در حوزه غذا (بخش دوم)
تا حد زیادی وجود و تکامل هلدینگ های کشاورزی در روسیه نتیجه کمبود در زیرساخت های بازار و تنظیمات سازمانی در این کشور است. مطالعهای توسط گاگالیوک و والنتینوف (2019) استدلال میکند که افزایش هلدینگهای کشاورزی ممکن است ارتباط بسیار کمی با کارایی برتر آنها داشته باشد و بهتر است با انعطافپذیری که هلدینگهای کشاورزی برای شرکتهای عضو خود در برابر آشفتگیهای نهادی خارجی ایجاد میکنند توضیح داده شود. در اقتصادهای در حال گذار با محیطهای سازمانی آشفته، شرکتهای کشاورزی مواد غذایی ممکن است با خطرات وجودی جدی مرتبط با ضعفهای سیستم حقوقی موجود و ناقص بودن بازارهای عوامل تولید مواجه شوند.
این مستلزم تهدید بالقوه دسترسی آنها به منابع کلیدی خارجی مانند سرمایه، زمین و نیروی کار است که برای عملکرد شرکت هایشان حیاتی است،. پیوستن به گروههای تجاری بزرگتر، مانند هلدینگهای کشاورزی، به شرکتهای کشاورزی مواد غذایی اجازه میدهد تا با این چالشهای عمده روبرو شوند و تا حدی دسترسی خود را به این منابع حیاتی تضمین کنند. به طور خلاصه، مزارع کشاورزی نوعی محصور ایجاد میکنند که در آن در برابر آشفتگیها و عدم قطعیتهای خارجی محافظت میشوند، به ویژه با توجه به دسترسی به منابع حیاتی خارجی. این به آنها کمک میکند بقا، رشد کنند و شاید حتی از سایر اشکال تولید محصولات کشاورزی در اقتصادهای در حال گذار با شرایط بازار ناقص، موسسات و محیطهای تجاری بسیار غیرقابل پیشبینی بهتر عمل کنند.
علاوه بر این، هلدینگهای کشاورزی بهعنوان گروههای تجاری، علاوه بر منابع خارجی، دارای بازارهای داخلی برای منابعی هستند که سایر اشکال سازمانی فاقد آن هستند. برای مثال، شرکتهای وابسته به هلدینگ کشاورزی به بازارهای کار، سرمایه و تجارت درون گروهی دسترسی دارند و همچنین میتوانند از انتقال فناوری درون گروهی بهره ببرند مزارع کشاورزی روسیه در مقایسه با سایر تولیدکنندگان محصولات کشاورزی، بهره وری نیروی کار و زمین بالاتری دارند. به طور متوسط، اعضای هلدینگ کشاورزی در مقایسه با مزارع مستقل کارایی مقیاس بالاتری دارند.
علاوه بر این، هولدینگ شرکتهای وابسته نشاندهنده پذیرش بالاتر فنآوری مدرن است و به آنها اجازه میدهد تا به طور قابلتوجهی بهرهوری کل عوامل خود را در طول دوره زمانی تحلیلشده، در مقایسه با پیشرفتهای جزئی که توسط شرکتهای مستقل به دست آمدهاند، بهبود بخشند. ازسویی وجود بازارهای تجارت داخلی در بخشهای کشاورزی، عدم قطعیت قیمتی شرکتهای وابسته را کاهش میدهد، که بهطور قابلتوجهی هزینههای مبادله خارجی آنها را کاهش میدهد. این، همراه با یک سیستم مدیریت ریسک شدیدتر که توسط هلدینگهای کشاورزی اجرا میشود، به طور قابلتوجهی تنوع تولید در اعضای هلدینگ را در مقایسه با شرکتهای غیروابسته کاهش میدهد.
به دلیل پذیرش بیشتر فناوریهای تولید مدرن، کنترل شرکتهای سختتر و جذب تامین مالی از خارج در میان هلدینگهای کشاورزی، شرکتهای وابسته به آنها سطوح بالاتری از کارایی را در مقایسه با شرکتهای مستقل در منطقه بلگورود روسیه نشان میدهند. در نتیجه ادغام عمودی و/یا افقی آنها، هلدینگهای کشاورزی به شدت از اقتصاد دامنه سود میبرند، که ممکن است مزیت اقتصادی قابل توجهی را نسبت به سایر اشکال سازمانهای تولید محصولات کشاورزی به مالکیتهای کشاورزی بدهد.
هلدینگهای صنعتی موتور پیشران کشاورزی روسیه
هلدینگهای کشاورزی نقش مهمی در پیشرفت قابل توجه صنعت کشاورزی و غذای روسیه در دهه گذشته ایفا کردهاند و انتظار میرود که نیروی محرکه برای دستیابی به اهداف بلندپروازانه آینده تعیینشده توسط دولت برای صنعت باشند. با این وجود، ادبیات موجود در مورد هلدینگهای کشاورزی هنوز نسبتاً کمیاب است. اما از شواهد آماری پیداست که اعضای هلدینگ در موقعیت بهتری برای تضمین شرایط تأمین مالی مطلوب برای سرمایه خارجی و همچنین دسترسی به بازارهای سرمایه داخلی، که معمولاً هزینه استقراض کمتری را در مقایسه با تأمین مالی خارجی ارائه میدهند، هستند. این امر باعث می شود هزینه کلی وام برای شرکت های وابسته کمتر شود. علاوه بر این، به نظر می رسد که شرکت های وابسته به هلدینگ روی مدیریت شرکت تاکید بیشتری دارند.
آنها برنامه های ارزیابی عملکرد بهتری را به مدیریت اجرایی خود ارائه می دهند و مدیریت کارآمدتری در مقایسه با شرکت های مستقل دارند. دسترسی بهتر به سرمایه، نیروی کار و فناوریهای تولید و همچنین ارتقای صلاحیتهای مدیران تمرکز ویژه ای به کارایی مدیریت داده و عملکرد مالی شرکت ها را به طور قابل ملاحظه ای بهبود بخشیده است. کشاورزی یکی از مهم ترین بخش ها در اقتصاد روسیه است و مقامات این کشور آن را یکی از محرک های بالقوه رشد اقتصادی می دانند. این بخش در طول دهه 1990 کاهش قابل توجهی را تجربه کرد، اما در دهه 2000 شروع به بهبود کرد. در دهه گذشته، کشاورزی این کشور رشد ثابتی را نشان داد.
پس از اعمال تحریمهای اتحادیه اروپا و سایر کشورهای غربی علیه روسیه به دلیل «بهار کریمه»، روسیه با تحریمهای متقابل واکنش نشان داد و واردات محصولات کشاورزی از این کشورها را ممنوع کرد. منتقدان ادعا میکنند که تحریمهای متقابل اثر معکوس دارند و به قیمتهای بالاتر برای مشتریان روسی منجر میشوند، در حالی که طرفداران آن استدلال میکنند که این تحریمها به رشد و تنوع تولید کشاورزی روسیه کمک میکند. بنابراین، این تفسیر توسعه کشاورزی روسیه را از نظر تولید، تجارت و روندهای بخش اساسی تجزیه و تحلیل می کند.
کشاورزی دولت محور از نوع روسی
تا بهار 2026 تولید کالاهای کشاورزی در روسیه پویایی مثبت را نشان می دهد. بر اساس داده های بانک جهانی (2020)، ارزش افزوده کشاورزی این کشور (به قیمت ثابت 2010) از 45.9 میلیارد دلار در سال 2000 به 66.2 میلیارد دلار در سال 2019 افزایش یافت. با این حال، سهم کشاورزی (از نظر ارزش افزوده) در ناخالص روسیه تولید داخلی در مدت مشابه از 5.8 درصد به 3.4 درصد کاهش یافته است. اشتغال در بخش کشاورزی نیز کاهش یافته و سهم آن در کل اشتغال از 14.5 درصد به 5.5 درصد برای دوره گزارش شده کاهش یافته است.
در عین حال، تولید به ازای هر کارگر از 4800 دلار به 16500 دلار افزایش یافت و رقابت پذیری بخش را افزایش داده، مدل توسعه کشاورزی روسیه عمدتاً دولت محور است، اما مبتنی بر مشارکت دولتی و خصوصی است. مزارع بزرگ و مزارع کشاورزی عمدتاً بخش خصوصی را نمایندگی می کنند. دولت روسیه از طریق مداخلات مالی از این بخش حمایت می کند، جایی که بانک دولتی کشاورزی Rosselkhozbank که در سال 2000 ایجاد شد، نقش کلیدی ایفا می کند. در طول 20 سال فعالیت، سرمایه گذاری بانک در بخش کشاورزی روسیه بالغ بر 9.4 تریلیون روبل بوده است که از این میزان 1.3 تریلیون (تا 20 میلیارد دلار) در سال 2019 سرمایه گذاری شده و تعداد از مشتریان بانک به 7 میلیون رسیده است. لازم به ذکر است که این بانک طی 20 سال فعالیت از 5200 پروژه سرمایه گذاری حمایت کرده است . هدف از مشارکت دولت و تجارت کشاورزی دستیابی به اهداف بلندپروازانه تعیین شده توسط ولادیمیر پوتین است.
به ویژه، این کشور موظف شده بود تا سال 2022 به یک صادرکننده خالص محصولات کشاورزی و غذایی تبدیل شود و صادرات مواد غذایی تا سال 2024 به 45 میلیارد دلار افزایش یابد. برای دستیابی به اهداف، روسیه نقاط ضعف بخش کشاورزی خود از جمله کمبود نیروی متخصص ، کارگران، مشکلات ذخیره سازی و حمل و نقل غلات و سطح پایین تولید برخی از کالاها و چالش های توسعه فناوری برطرف کرد.
در تولید محصولات کشاورزی در روسیه گندم رتبه اول را در فهرست برترین کالاهای تولیدی دارد. در سال 2019، تولید گندم در روسیه از 72 میلیون تن در سال 2018 به 74 میلیون تن افزایش یافت. برای مدت مشابه، تولید چغندرقند از 42 میلیون تن به 54 میلیون تن افزایش یافت. تولید شیر، جو، تخمه آفتابگردان و ذرت نیز افزایش یافت و علیرغم پیامدهای منفی پاندمی، بخش کشاورزی روسیه به رشد خود ادامه داد. طی 11 ماه سال 2020، این بخش 1.5 درصد افزایش یافت و به نرخ رشد 2 درصد ، تولید گندم به 85.9 میلیون تن و برداشت ناخالص غلات به 133 میلیون تن رسید این محصولات نقش مهمی در تجارت محصولات کشاورزی و غذایی روسیه دارند. گندم که در رتبه اول فهرست محصولات کشاورزی صادراتی قرار دارد، درآمدی به ارزش 6.4 میلیارد دلار در سال 2019 ایجاد کرد.
درآمد حاصل از سایر محصولات صادراتی به طور قابل توجهی کمتر است به عنوان مثال، روسیه روغن آفتابگردان به ارزش 2.2 میلیارد دلار صادر میکند. صادرات جو این کشور 764 میلیون دلار و گوشت مرغ 320 میلیون دلار بوده است. لازم به ذکر است که روسیه از نظر صادرات گندم در رتبه اول جهان قرار دارد. تجارت روسیه در محصولات کشاورزی و غذایی تغییرات قابل توجهی را تجربه کرد. در سال 2001، صادرات و واردات کشور به ترتیب 1.5 میلیارد دلار و 8.7 میلیارد دلار بوده که منجر به منفی شدن تراز تجاری به 7.2 میلیارد دلار گشت. شکاف بین صادرات و واردات در سال 2005 افزایش یافت و تراز تجاری منفی به 12.4 میلیارد دلار رسید. در سال 2011، وابستگی روسیه به واردات کشاورزی و مواد غذایی به میزان قابل توجهی افزایش یافت. صادرات این کشور به ارزش 11.3 میلیارد دلار و واردات آن 39.2 میلیارد دلار بوده است. در نتیجه تراز تجاری منفی به رکورد 27.9 میلیارد دلار رسید. از سال 2010، روسیه صادرات محصولات کشاورزی و مواد غذایی را به میزان قابل توجهی افزایش داد. به دلیل سیاست جایگزینی واردات روسیه، واردات مواد غذایی شروع به کاهش کرد.
تحریمهای متقابل روسیه علیه کشورهای غربی و سیاستهای جایگزینی واردات به همراه رشد مداوم صادرات منجر به کاهش سهم واردات در ذخایر خردهفروشی مواد غذایی از 43 درصد در سال 2013 به 23 درصد در سال 2017 شد. کشاورزی روسیه برای ادامه رشد خود، زمین های بلااستفاده را به کشت بازگرداند و فن آوری های جدید را برای افزایش نسبتاً پایین محصول و تولید دام بکار گیرد. در عین حال، در سیاست کشاورزی نقش خرده مالکها را بازنگری کرد و حمایت آنها را افزایش داد که توانست با مشارکت در زنجیرههای ارزش غذایی به رشد این بخش کمک کند.کاهش مالکان خرد در روسیه را می توان با اولویت های سیاستی آن توضیح داد. از آنجایی که تولید خرده مالکان سنتی و معیشتی، نمی تواند به ظهور روسیه به عنوان یک ابرقدرت جهانی غذا کمک کنند. علاوه بر این، آنها در انقلاب تکنولوژیکی در حال انجام که توسط هلدینگ های کشاورزی رهبری می شود، عقب مانده اند. بنابراین، احتمالاً به حاشیه رانده شدن آنها ادامه خواهد یافت.
تحلیل برخی از بزرگترین هلدینگ های کشاورزی روسیه
مدیران و صاحبان اولین واحدهای کشاورزی سابقه کشاورزی نداشتند و سرمایهشان در صنایع دیگر انباشته شده بود اما به دنبال زمینههای جدید فعالیت اقتصادی بودند. اصطلاح "هلدینگ کشاورزی" در اصل به معنای "شرکت هلدینگ در کشاورزی" است. در قوانین روسیه، یک شرکت هلدینگ در سال 1992 به عنوان "شرکتی به هر شکل قانونی-سازمانی که دارایی های آن شامل سهام کنترل کننده در سایر شرکت های (دختری) است" تعریف شد (فرمان ریاست جمهوری، 1992، پیوست 1: ماده 1، بند 1.1). . شرکت دارای سهم کنترلی در شرکت های دختر، شرکت مادر نامیده می شود و سهامدار اصلی شرکت های دختر است. سهم کنترلی متضمن و به عنوان هر شکلی از مشارکت در سرمایه شرکت که تضمین کننده حق تصویب یا رد تصمیمات خاص در مجامع عمومی سهامداران یا هیئت مدیره است. (فرمان ریاست جمهوری 1992، پیوست 1: ماده 2، بند 2.4). انگیزه ممنوعیت شرکت های هلدینگ در کشاورزی و فرآوری کشاورزی تلاش برای محدود کردن فعالیت انحصاری و تشویق رقابت بود. پس از این واقعیت، میتوان گفت که این انگیزهای شایسته بود، چرا که امروزه مزرعههای کشاورزی، تولیدکنندگان کوچک را در بخشهایی مانند پرورش خوک و طیور که تولید در مزارع بزرگ کشاورزی متمرکز است، از بین میبرند. به عنوان مثال، تعداد کل خوک ها در استان بلگورود تقریباً ده برابر شده است از 469000 در سال 2000 به 4527000 در سال 2018، و در سال 2018 تقریباً همه خوک ها در مجتمع های بزرگ متمرکز شده اند تا مزارع دهقانی و زمین های خانگی را حذف کنند.
حدود نیمی از خوک ها در سال (2009) دو ویژگی شرکت مادر را به عنوان سهامدار اصلی شناسایی کرد:
اول اینکه، سهامدار اصلی باید بیشترین سهم را در سرمایه صاحبان سهام داشته باشد.
دوم، سهامدار اصلی باید کنترل کل گروه شرکت ها را داشته باشد. به دلایل عملی، تنها سهم سهام به عنوان معیار انتخاب در غربالگری سهامداران اصلی استفاده شد، زیرا هیچ راه آسانی برای ردیابی کنترل واقعی وجود ندارد.
پس هلدینگ کشاورزی گروهی از شرکتهای کشاورزی مرتبط با عملکرد است که به عنوان یک واحد تجاری واحد (با یک مأموریت تجاری مشترک) مدیریت میشوند. این گروه ممکن است شامل تولیدکنندگان کشاورزی، پردازشگرهای کشاورزی، و ارائه دهندگان خدمات مزرعه باشد، با پیوندهای عملکردی که از طریق کنترل اعمال شده توسط یک شرکت مادر (به دلیل مالکیت آن) یا با ترتیبات قراردادی با یک اصلی اعمال می شود. برخی از مهمترین هلدینگ های 20 ساله اخیر صنعت کشاورزی در زیر شرح داده شده است:
هلدینگ میراتورگ
میراتورگ یکی از تولیدکنندگان و صادرکنندگان پیشرو گوشت روسیه است. این شرکت از طریق دو شرکت ثبت شده در قبرس توسط برادران Linnik که یکی از آنها به عنوان رئیس و دیگری ریاست هیئت مدیره آن را بر عهده دارد، تعلق دارد. برادران Linnik در دهه 1990 وارد تجارت شدند و شیر خشک را از هلند وارد کردند. میراتورگ در سال 2005 چندین مزرعه خوک را از یک شرکت فرانسوی در منطقه بلگورود جنوبی خریداری کرد. بعداً پس از بازدید رئیس جمهور ولادیمیر پوتین - نخست وزیر وقت روسیه - وام بزرگی را از یک وام دهنده دولتی دریافت کرد.
هلدینگ Prodimeks + Agrokultura
Prodimeks بزرگترین تولید کننده چغندرقند روسیه است، در حالی که Agrokultura یک مرکز گلخانه ای است که در 80 هکتار زمین در خارج از مسکو واقع شده است. هر دو توسط خودوکورموف، 174 امین فرد ثروتمند روسیه با دارایی خالص 600 میلیون دلار کنترل می شوند. خودوکورموف که به کمرنگ بودن شهرت داشت، امپراتوری خود را در اوایل دهه 1990 با واردات شکر اوکراینی به روسیه راه اندازی کرد - که در آن زمان یک تلاش بسیار سودآور بود.
هلدینگ روس آگروRusAgro
فوربس موشکوویچ را با ثروتی معادل 2.3 میلیارد دلار در رده چهل و چهارمین فرد ثروتمند روسیه قرار داده است. او تجارت خود را با واردات شکر آغاز کرد اما بعداً به بازارهای دیگر، از جمله ودکای عقاب سفید از ایالات متحده که در تبلیغات تلویزیونی طنز روسیه در دهه 1990 به نمایش درآمد، گسترش یافت. موشکوویچ گیاهان و زمین های شکر را به دست آورد و همچنین به سمت املاک و مستغلات رفت و املاکی را در داخل و خارج از مسکو توسعه داد. او همچنین به عنوان یک نیکوکار شناخته می شود و سال گذشته مدرسه ای برای کودکان با استعداد راه اندازی کرد. موشکوویچ از سال 2006 تا 2014 در مجلس علیای روسیه خدمت کرد، زمانی که برای تمرکز بر تجارت کشاورزی خود استعفا داد. روس آگرو با اتهام تصرف غیرقانونی زمین از کشاورزان و ساکنان منطقه بلگورود مواجه شده است. این شرکت هرگونه تخلفی را رد کرده و از یک روزنامه روسی در سال 2016 پس از انتشار چنین اتهاماتی توسط یک بازنشسته شکایت کرده است.
هولدینگN.I. Tkachyov Agrokompleks
این هلدینگ سهامداران خود را فاش نمی کند، اما الکساندر تکاچوف، فرماندار سابق منطقه کراسنودار جنوبی که از سال 2015 تا 2018 وزیر کشاورزی روسیه بود، گفته است که توسط نزدیکانش کنترل می شود. تکاچوف سال گذشته به عنوان رئیس هیئت مدیره آن منصوب شد و دامادش رومن باتالوف به عنوان معاون مدیر کل فعالیت می کند. درآمد این هلدینگ در دوران تصدی تاکاچوف به عنوان فرماندار از سال 2001 تا 2015، 33 برابر شد و در زمان وزیر کشاورزی او به یکی از پنج مالک بزرگ روسیه تبدیل شد. تکاچوف این پیشنهادها را مبنی بر اینکه تجارت کشاورزی خانوادهاش تضاد منافع ایجاد میکند را رد کرد. در سال 2016، آرکادی دوورکوویچ، معاون نخست وزیر وقت، گفت که دولت هیچ تضاد منافع مرتبط با تجارت خانواده تکاچوف را پیدا نکرده است.
Volgo-Don Agroinvest
این شرکت متعلق به سرگئی کوکورا، معاون سابق شرکت نفت روسیه LUKoil و پسرش الکسی است. کوکورا بزرگ در سال 2017 تجارت نفت را ترک کرد و سهام خود را در شرکت به مبلغ نزدیک به 10 میلیارد روبل (150 میلیون دلار) نقد کرد و در سرمایه گذاری های کشاورزی تحت مدیریت پسرش سرمایه گذاری کرد. بیشتر پول نقد برای خرید شرکت های روسی هلدینگ کشاورزی سوئدی Black Earth Farming استفاده شد. این قرارداد به شرکت نزدیک به 250000 هکتار، عمدتاً در مناطق کورسک و تامبوف، داد و کوکوراها را به پنج زمیندار برتر روسیه تبدیل کرد.
آوانگارد-آگروAvangard-Agro
این شرکت - که عمدتاً در مناطق بلگورود، ورونژ، کورسک و لیپتسک کار می کند - بر گندم، آفتابگردان، چغندر قند، جو، گندم سیاه و ذرت متمرکز است. در تولید لبنیات و دامداری نیز فعالیت دارد. فوربس مینوالوف را با ثروت 900 میلیون دلاری در رده 123 ثروتمندترین فرد روسیه قرار داده است. موسس، رئیس، و رئیس بانک روسی آوانگارد، آوانگارد آگرو یکی از بزرگترین تولیدکنندگان مالت در جهان است و دارای چهار کارخانه مالت سازی در روسیه و آلمان است.
هلدینگRZ Agro+Step
فوربس یوتوشنکوف را در رتبه چهل و نهمین فرد ثروتمند روسیه قرار داده و ثروت او را 2 میلیارد دلار تخمین زده است. او موسس و مالک شرکت هلدینگ AFK Sistema است که بزرگترین اپراتور تلفن همراه روسیه را کنترل می کند. Sistema خرید زمین های کشاورزی را در سال 2011 آغاز کرد و سال بعد RZ Agro Holding را با اعضای خانواده لوئیس-دریفوس از شرکت فرانسوی همنام راه اندازی کرد. شرکا بعداً اعلام کردند که قصد دارند زمین کشاورزی روسیه خود را به 500000 هکتار افزایش دهند. در سال 2014، Sistema شرکت کشاورزی Steppe را خریداری کرد که یوتوشنکوف از آن برای افزایش دارایی های زمین خود استفاده کرده است. در سال 2014، یوتوشنکوف در ارتباط با خرید شرکت نفت منطقه ای باشنفت، دستگیر و به پولشویی متهم شد.
هلدینگ واسیلیناVasilina
این هلدینگ در مناطق سامارا، ساراتوف و اورنبورگ فعالیت می کند و گندم، آفتابگردان، ذرت و سایر محصولات را تولید می کند. همچنین در دامپروری و پرورش ماهی نیز فعالیت دارد. علیرغم مالکیت زمین قابل توجهی که دارد، این شرکت نمایه عمومی آرامی دارد. دمیتریف، دامپزشک سابق مزرعه در منطقه سامارا، تنها به عنوان یکی از بنیانگذاران چندین شرکت در هلدینگ در فهرست شرکت ها ثبت شده است.
RostAgro
گوتسریف و برادرزاده اش، شیشخانوف، سرمایه گذاران برجسته روسی هستند که برای اولین بار توسط گزارش های رسانه ای در سال 2016 با این شرکت - که قبلا RosAgro نامیده می شد - مرتبط شدند. مالک، روی کاغذ، شخصی به نام ایمان علی اف بود که مالکیت رسمی را در ماه مه 2018. به شخصی به نام ماگومد خاتسیف منتقل کرد.
به گفته فوربس، این هلدینگ از سال 13-2012 شروع به برداشت زمین های کشاورزی روسیه کرد. بانک روسی BinBank که متعلق به شیشخانوف و گوتسریف بود، با مشکلات مالی مواجه شد و در سال 2017 توسط بانک مرکزی روسیه نجات یافت. RostAgro و داراییهای کشاورزی آن در سال 2021 به یکی از زیرمجموعههای Trust Bank، به اصطلاح «بانک بد» که بانک مرکزی سال گذشته آن را تحویل گرفت، واگذار شد. از سال 2018، RostAgro مالک زمین در مناطق ساراتوف، پنزا و ورونژ بود.
ایولگا-هولدینگIvolga-Holding
روزینوف، یکی از ثروتمندترین سرمایه گذاران قزاقستان، شرکت کوچکی به نام ایولگا را در سال 1992 تأسیس کرد که با خودروهای وارداتی آلمانی کار می کرد. این شرکت از آن زمان به یک مجتمع کشاورزی تبدیل شده است. در سال 2013، مجموعاً 1.5 میلیون هکتار زمین در روسیه و قزاقستان را مدیریت کرد که آن را به یکی از بزرگترین مالکان زمین های کشاورزی در جهان تبدیل کرد. روزینوف روابط نزدیکی با نورسلطان نظربایف دارد.
این شرکت در سال 2013 با مشکلات مالی مواجه شد و سه سال بعد، بانک توسعه اوراسیا برای وادار کردن ایولگا به اظهار ورشکستگی شکایت کرد. پس از تغییر در مدیریت در سال 2017، مدیر کل جدید آیداربک خودجانازاروف گفت که دارایی های قبلی ایولگا مجددا سازماندهی شده است و این شرکت اکنون Olzha Agro نامیده می شود.
ویژگیهای بارز هلدینگهای کشاورزی روسیه این است که در چندین منطقه از کشور، در بخشهای محصول غالب برای یک منطقه خاص فعالیت میکنند و دارای چندین تأسیسات تولید کمکی هستند. مزیت های هلدینگ های کشاورزی روسیه این است که نقش کلیدی در تضمین امنیت غذایی روسیه ایفا می کنند. تمرکز بالای سرمایه، فناوری، نیروی کار و نوآوری امکان استفاده از صرفه جویی در مقیاس، کاهش هزینه ها و افزایش رقابت را فراهم می کند.
فرصت های پیشرفت فناوری به دلیل به روز رسانی بخش مادی و فنی دارایی های ثابت، معرفی فناوری های پیشرفته خاک ورزی، استفاده از کودهای معدنی و اجرای مدیریت دیجیتال فراهم شده است. فرصت های شغلی جدیدی ایجاد می شود که از رشد اقتصادی مناطق اصلی حمایت می کند. حجم زیادی از سرمایه گذاری های جذاب در بخش کشاورزی در مناطق کشور وجود دارد. کنترل کیفی محصولات و بکارگیری استانداردهای بین المللی ISO ارائه شده است.
امکان ترکیب تخصصی محدود و تنوع تولید به دست آمده است. منابعی برای چرخه کامل تولید مثل، از مواد خام کشاورزی، فرآوری، تولید و بازاریابی وجود دارد. بازارهای کشاورزی، از جمله منابع صادراتی، گسترش یافته است. فرصت هایی برای همکاری نزدیک با مقامات منطقه ای و شهری برای حفظ منافع متقابل وجود دارد.
معایب کشتزارهای کشاورزی ادامه مزیتهای آن است و در انحصار بازارهای کشاورزی است که منجر به انقباض بنگاههای کوچک و متوسط میشود. افزایش پتانسیل لابی گری به ضرر بازیگران کوچک، عمدتاً مزارع دهقانی است. فقدان رقابت بین بخش های ساختاری در یک اداره کشاورزی مانع رشد سودآوری و کارایی اقتصادی می شود. بوروکراتیزاسیون بیش از حد در حال گسترش است، که پیچیدگی سیستم های چند سطحی ساختار مدیریت سلسله مراتبی را افزایش می دهد.
نظام سیاسی داخلی سازوکارهای مناسبی برای تنظیم عملکرد مزارع کشاورزی ندارد. کمبود کارگران واجد شرایط به ویژه در بخش های کشاورزی با فناوری پیشرفته وجود دارد. هیچ انگیزه واقعی برای مشارکت فعال نمایندگان مزارع کشاورزی در ساخت تأسیسات زیرساخت اجتماعی در سرزمین های میزبان وجود ندارد. زمین های کشاورزی رو به اتمام است، وضعیت اکولوژیکی آنها به دلیل تشدید زیاد رو به وخامت است. روندهای مثبت توصیف شده در بالا بر پویایی تجارت خارجی محصولات کشاورزی تأثیر گذاشته است.
نویسنده: دکتر حسین شیرزاد تحلیلگر و دکترای توسعه کشاورزی
