گلایه تولیدکننده ماهیان خاویاری از نبود حمایتهای دولتی
تولیدکننده ماهیان خاویاری در مازندران از عدم حمایت وزارت جهاد کشاورزی و بانکها گلایه کرد. بررسی چالشهای شرکت چالباش کاسپین و نیاز به سرمایهگذاری برای تکمیل فازهای تولید خاویار.
در ادامه سلسله بازدیدهای تخصصی از توانمندیهای شیلاتی استان مازندران، این بار از یکی از مدرنترین و پیشرفتهترین مراکز پرورش ماهیان خاویاری در این استان بازدید کردیم. این مجموعه در صورت تکمیل فازهای بعدی خود، میتواند گامهای موثری در جهت ارتقای تولید ماهیان خاویاری در سطح استان و کشور بردارد.
این مزرعه فوقپیشرفته که با نام «شرکت چالباش کاسپین» و تحت مدیریت آقای سیدعباس موسوی فعالیت میکند، با استقبال گرم تیم خبرنگاران ما روبرو شد. آقای موسوی در گفتگو با ما به نکات مهمی اشاره کرد؛ وی اعلام کرد که این مرکز ظرفیت تولید ۳۰۰ تن گوشت ماهی، ۱۰ تن خاویار و یک میلیون قطعه بچهماهی را دارد.
در پاسخ به سوال خبرنگار ما درباره زمان شروع این پروژه، وی اظهار داشت: «این مسیر از ۶ سال پیش آغاز شده است.» در ادامه، وی درباره میزان سرمایهگذاری اولیه گفت: «من با سرمایه شخصی و داراییهای خود و همچنین سرمایهای که از خارج از کشور آوردم (در حدود ۲ میلیون یورو)، این طرح را راهاندازی کردم. البته ۶ سال پیش، هزینهی این پروژه ۴۰۰ میلیارد تومان بود، اما در حال حاضر حتی با ۲۰۰۰ میلیارد تومان هم امکان اجرا وجود ندارد. در حال حاضر نیز برای تکمیل فازهای بعدی پروژه، به چند صد میلیارد تومان دیگر نیاز داریم.»
آقای موسوی با انتقاد از نبود حمایتهای دولتی افزود: «آیا از سوی وزارت جهاد کشاورزی حمایتی صورت گرفته است؟ خیر، هیچ حمایتی دریافت نکردیم و حتی پروانه فعالیت ما صادر نشد. با وجود تاکید فرماندار، در نهایت رئیس دادگستری استان از طریق شورای اقتصاد مقاومتی استان مصوب کرد که پروانه فعالیت ما صادر شود.»
گلهمندی و انتقاد این کارآفرین و تولیدکننده جای تأسف دارد؛ فردی که تمام دارایی خود را برای پیشبرد این پروژه به خطر انداخته است. طرحی که میتواند در یکی از درآمدزاترین صنایع کشور یعنی صنعت شیلات و تولید خاویار نقش کلیدی ایفا کند، اکنون با عدم حمایت بانکها و وزارت جهاد کشاورزی مواجه است.
اگرچه این یک جمله تکراری به نظر برسد، اما باز هم تاکید میکنیم: حمایت مالی از این تولیدکنندگان، در واقع حمایت از اقتصاد کشور و صنایع درآمدزای آن است. تولیدکنندگانی که تنها با عشق و علاقه به این سطح از توانمندی در صنعت خاویار رسیدهاند، نیازمند آن هستند که مسئولان و سازمانهای مربوطه، پیش از آنکه فرصت از دست برود، انگیزههای لازم را برای ادامه مسیر در آنها ایجاد کنند.
