فائو بر حفظ نژادهای بومی دام ایران تأکید کرد

سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) بر ضرورت حفاظت از ذخایر ژنتیکی دام‌های بومی ایران تأکید کرده است. این سازمان حفظ نژادهای بومی را یکی از راهکارهای مهم برای تقویت پایداری دامپروری، سازگاری با تغییرات اقلیمی و حفاظت از تنوع زیستی کشور می‌داند.

نژادهای بومی؛ سرمایه ژنتیکی دامپروری ایران

ایران از تنوع قابل‌توجهی در نژادهای بومی دام برخوردار است. شتر دوکوهانه، گاو سرابی، بز محابادی و بز مرخز از جمله نژادهایی هستند که به دلیل ویژگی‌های ژنتیکی و سازگاری با شرایط اقلیمی و محیطی مناطق مختلف کشور اهمیت دارند.

این نژادها طی نسل‌های متعدد با شرایط آب‌وهوایی، منابع غذایی و ویژگی‌های محیطی مناطق خود سازگار شده‌اند و می‌توانند در شرایط محدودیت منابع و تغییرات اقلیمی ظرفیت ارزشمندی برای دامپروری داشته باشند.

چرا حفاظت از نژادهای بومی اهمیت دارد؟

حفظ تنوع ژنتیکی دام‌ها تنها یک موضوع زیست‌محیطی نیست، بلکه از نظر اقتصادی و تولیدی نیز اهمیت دارد. برخی نژادهای بومی در برابر تنش‌های محیطی و شرایط سخت اقلیمی توان سازگاری بیشتری دارند.

از دست رفتن این ذخایر ژنتیکی می‌تواند فرصت‌های آینده برای اصلاح نژاد، افزایش مقاومت دام‌ها در برابر بیماری‌ها و توسعه نظام‌های پایدار دامپروری را محدود کند.

ضرورت حمایت از دامداران و برنامه‌های اصلاح نژاد

حفاظت مؤثر از نژادهای بومی به شناسایی جمعیت‌های در معرض خطر، ثبت اطلاعات ژنتیکی، حمایت اقتصادی از دامداران و توسعه برنامه‌های اصلاح نژاد نیاز دارد.

همچنین ایجاد بانک‌های ژن و نگهداری ذخایر ژنتیکی می‌تواند در جلوگیری از کاهش تنوع زیستی دام‌های کشور نقش مهمی داشته باشد.

حفظ نژادهای بومی ایران در کنار توسعه فناوری‌های نوین دامپروری، می‌تواند به تقویت امنیت غذایی و افزایش تاب‌آوری بخش دام در برابر تغییرات اقلیمی کمک کند.