کارگران در تنگنای معیشت و ناامنی شغلی؛ روز جهانی کار و کارگر در آیینه واقعیت‌های امروز ایران

روز جهانی کار و کارگر در ایران امسال در شرایطی فرا می‌رسد که فاصله میان حداقل دستمزد و هزینه واقعی زندگی از همیشه بیشتر شده است. اگر سیاست‌گذاران از سطح شعار فراتر نروند، فشار معیشتی و ناامنی شغلی، طبقه کارگر را بیش از پیش به حاشیه خواهد راند.

فاصله عمیق میان شعار و واقعیت

روز کارگر، فرصتی است برای قدردانی از نیرویی که بار اصلی تولید را بر دوش دارد؛ اما واقعیت امروز کارگران نشان می‌دهد این قدردانی اغلب در سطح پیام‌های رسمی باقی مانده است. رشد هزینه‌های مسکن، درمان و خوراک باعث شده است که دستمزد فعلی، حتی نیمی از نیازهای یک خانوار کارگری را پوشش ندهد.

کار در سایه ناامنی و قراردادهای ناپایدار

بخش قابل‌توجهی از کارگران همچنان با قراردادهای موقت، سفیدامضا یا فاقد بیمه مشغول کارند. این وضعیت، همراه با تأخیر در پرداخت حقوق و نبود تضمین‌های قانونی کافی، کارگران را در شرایطی قرار داده است که هر لحظه نگران از دست دادن شغل خود هستند. چنین نااطمینانی، علاوه بر فشار روانی، عملاً قدرت چانه‌زنی و مطالبه‌گری آنان را تضعیف کرده است.

انتظار از مسئولان: از مراسم تا اقدام

در چنین شرایطی، دیگر زمان آن رسیده است که مسئولان به جای تکرار مراسم نمادین، به اقداماتی مؤثر روی آورند. بازنگری واقعی دستمزد بر اساس سبد معیشت، اعمال نظارت سختگیرانه بر اجرای قانون کار، برخورد با کارفرمایان متخلف و تقویت تشکل‌های مستقل کارگری، از حداقل اقداماتی است که باید فوراً در دستور کار قرار گیرد.

حفظ کرامت کارگران؛ شرط دوام تولید

اگر قرار است تولید ملی تقویت شود، باید کارگران از امنیت اقتصادی و کرامت شغلی برخوردار باشند؛ در غیر این صورت، روز جهانی کار و کارگر، هر سال بیش از پیش به آیینی تشریفاتی تبدیل خواهد شد.