عبدالله یوسفی؛ رانندهای که ۸۵ هزار هکتار بیابان زریندشت را به جنگل گز شاهی تبدیل کرد
داستان واقعی یک راننده کامیون از زریندشت فارس که سالها بدون بودجه دولتی، بیابان را با کاشت درختان گز شاهی احیا کرده است
در شهرستان زریندشت استان فارس، جایی که بخش زیادی از زمینها شور و کمبازدهاند، عبدالله یوسفی تصمیم گرفت منتظر اقدام هیچ نهادی نماند. او که شغلش رانندگی کامیون است، سالهاست بعد از پایان کار روزانهاش به دل شورهزارها میرود؛ زمین را آماده میکند و نهال میکارد.نه با بودجه دولتی، نه با تیم اجرایی گسترده. کار او تدریجی، پیوسته و مبتنی بر تجربه شخصی بوده است.
چرا درخت گز شاهی؟
اخبار سبز کشاورزی؛ انتخاب «گز شاهی» اتفاقی نبود. این درخت به شوری خاک و کمآبی مقاوم است و برای مناطق بیابانی جنوب ایران گونهای مناسب به شمار میرود.
ویژگیهای مهم گز شاهی:
• مقاومت بالا در برابر خشکی
• سازگار با خاکهای شور
• کمک به تثبیت خاک و کاهش فرسایش
• ایجاد بادشکن طبیعی در مناطق مستعد گردوغبار
کاشت گسترده این گونه باعث شد زمینهایی که پیشتر مستعد فرسایش و تولید گرد و خاک بودند، به تدریج تثبیت شوند.
احیای ۸۵ هزار هکتار؛ عددی که کوچک نیست
۸۵ هزار هکتار معادل هزاران زمین فوتبال است. چنین وسعتی از بیابان که زیر پوشش درختی رفته، تأثیر مستقیم بر اکوسیستم منطقه دارد.
مهمترین اثرات محیطزیستی این اقدام:
• کاهش گردوغبار محلی
• جلوگیری از حرکت ماسههای روان
• بهبود رطوبت نسبی منطقه
• فراهم شدن زیستگاه برای پرندگان و گونههای بومی
• کمک به جذب دیاکسید کربن و کاهش اثرات تغییر اقلیم
این تغییرات یکشبه اتفاق نیفتادهاند؛ حاصل سالها کار مستمر بودهاند.
الگوی مردمی برای بیابانزدایی
بیابانزدایی معمولاً در قالب پروژههای ملی تعریف میشود، اما تجربه زریندشت نشان میدهد اقدام فردی هم میتواند مقیاس بزرگ پیدا کند.
مدل کار عبدالله یوسفی بر سه اصل استوار بوده است:
1. تداوم روزانه
2. انتخاب گونه بومی و مقاوم
3. استفاده حداقلی از منابع مالی
همین سادگی، پروژه او را عملی و قابل تکرار کرده است.
فراتر از یک پروژه شخصی
گاهی یک انسان،با دلی بزرگ، کاری میکند که از هزار طرح و بودجه اثرگذارتر است.او ثابت کرد تغییر از یک نفر شروع میشود.از یک تصمیم ساده:
«من مسئولم.»
جنگلی که امروز در زریندشت قد کشیده، فقط مجموعهای از گزهای شاهی نیست.نماد اراده و نماد وطندوستی بیادعاست.
یادآور این حقیقت است که زمین هنوز به آدمهایی نیاز دارد که به جای گلایه، عمل کنند.
عبدالله یوسفی شاید خودش را قهرمان نداند،اما هر درختی که در آن بیابان سبز شده،نام او را در حافظه خاک ثبت کرده است.
