رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

چنان نماند و چنین نیز نخواهد ماند

نفس‌های زمستان 1404 به شماره افتاده و به واپسین ساعات و ثانیه‌هایش نزدیک می‌شود؛ تا بار دیگر جای خود را به بهار، بهار باشکوه و سرسبز دهد.

امسال اما برای مردم کشور ما، همه چیز رنگ و بویی دیگر داشت؛ اصلا از همان اوایل سال، حال و هوای کشور جور دیگری بود و با این که در تمامی طول تاریخ مردم کشور ما، پستی بلندی‌ها و تغییر و تحولات زیادی را شاهد بوده‌اند اما امسال، متفاوت از دیگر سال ها  بود ... چرا که یک سال اخیر، مردم نجیب کشورمان، اتفاقات زیادی را پشت سر گذاشتند و همه چیز از جنگ خارجی و داخلی را تجربه کردند؛ چاشنی تلخ این جنگ هم بی خانمانی،تعطیلی بسیاری از کارگاه ها و کارخانجات، بی پولی و از دست دادن عزیزانمان بود؛ سفره‌های خالی نیز منتظر دستان پر پدران، خالی‌تر از قبل ماند...

آب، هوا، خاک، صنعت، کشاورزی، دامداری و دامپروری ...همه و همه از تیر ترکش امسال در امان نماندند و سینه خود را در برابر ناملایمات سپر کردند اما از همه تلخ‌تر، سینه ستبر فرزندان برومند این مرز و بوم بود و هزاران خانواده داغدار

ما مردم ایران، با یکدیگر خیلی از چیزها را تجربه کردیم اما امسال جور دیگری بود ؛ کودکانمان یک ساله، بالغ‌تر، جوانانمان برومندتر، میانسالان‌مان عاقل‌تر و سالمندان‌مان آگاه‌تر شدند.

امسال حتی رسم و رسوماتمان که هر ساله با دلبستگی خاصی منتظرشان می‌ماندیم جور دیگری از راه رسیدند؛ خانه‌تکانی‌ها، خریدهای آخر سال، چهارشنبه‌سوری‌، همه و همه، حال و هوای دیگری داشت. زیر سایه جنگ، حال و هوای همه شهرهای کشورمان عوض شد اما در این میان تهران، تهران پرهیاهو و پرجنب و جوش، شکل غریب‌تری به خود گرفت و در آخرین روزهای آخرین ماه سال با نبود نیمی از ساکنانش، حس دلتنگی عجیبی به همه داد و می‌دهد.

بگذریم؛ با همه این‌ها اما سال نو به سرعت در حال نزیک شدن است و منتظر هیچ چیز، حتی جنگ، بی‌پولی و بی‌خانمانی هم نمی‌ماند و انگار با سرعتی بیش از گذشته از راه می‌رسد و در نهایت بهار را در آغوش خواهد کشید ...

بارالها؛ با تمام وجود و از اعماق قلبهایمان از تو می خواهیم که سال جدید را برای مردم کشورمان، بهترین سال قرار دهی و حالمان را به بهترین حال تبدیل کنی...