جشن ملی بوم‌گردی‌ها؛ چرا برای کرمان آورده‌ای نداشت؟

یک سال پس از برگزاری اولین جشن ملی بوم‌گردی‌ها در کرمان، فعالان این حوزه از دستاوردهای اندک این رویداد برای استان می‌گویند. در حالی که برگزارکنندگان وعده توسعه گردشگری را داده بودند، حالا جشن ملی بوم‌گردی‌ها به تجربه‌ای تلخ برای میزبانان تبدیل شده است.

اخبار سبز ایران؛ اردیبهشت‌ماه سال گذشته، کرمان میزبان اولین دوره از جشن ملی بوم‌گردی‌ها با حضور ۷۰۰ مهمان و فعال حوزه گردشگری بود. این رویداد با هدف تبادل تجربه و معرفی ظرفیت‌های بومی کشور برگزار شد و در آن زمان به عنوان گامی بلند برای گردشگری استان معرفی گردید. اما حالا با گذشت یک سال، پرسش‌های جدی درباره خروجی‌های واقعی این میزبانی مطرح است.

مشاهدات و گفتگو با فعالان گردشگری نشان می‌دهد که این رویداد، برخلاف تصور اولیه، نتوانست تأثیر عمیقی بر بدنه بوم‌گردی‌های محلی کرمان بگذارد. در حالی که هماهنگی بین استان‌های مهمان مشهود بود، بوم‌گردی‌های کرمان به عنوان میزبان، در حاشیه قرار گرفتند و از مزایای شبکه سازی محروم ماندند.

ضعف در برنامه‌ریزی؛ میزبانی بدون بهره‌وری

محبوبه قائنی، مدیر اقامتگاه بوم‌گردی «ننه عذرا» در بردسیر، با انتقاد از عدم هماهنگی در این دوره از جشن ملی بوم‌گردی‌ها می‌گوید: «بسیاری از اقامتگاه‌های بومی کرمان حتی از داشتن لباس محلی یا شبکه ارتباطی با یکدیگر در این رویداد بی‌بهره بودند.» به گفته او، این برنامه فرصت طلایی برای تجربه‌اندوزی فعالان محلی را به یک بازدید ساده و نمادین تقلیل داد.

علاوه بر این، چالش‌های حمایتی همچنان پابرجا هستند. بسیاری از بوم‌گردی‌های استان به دلیل ساختار کوچک فعالیت خود، امکان بهره‌مندی از تسهیلات دولتی را نداشته‌اند. عملاً پس از اتمام هیاهوی رسانه‌ای این جشن، حمایت‌های عملی و ملموسی از سوی دستگاه‌های متولی به سمت فعالان بومی سرازیر نشد.

شکاف میان وعده تا عمل در گردشگری

برگزارکنندگان، این جشن را بخشی از طرح بزرگ «لبخند دنیا به کرمان ۱۴۰۵» معرفی کرده بودند. اما اکنون که در پایان اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ قرار داریم، خبری از آن «لبخند» در حوزه گردشگری نیست. اگرچه شرایط خاص کشور در این مدت بی‌تأثیر نبوده است، اما نقد اصلی فعالان به نبود برنامه ویژه‌تر برای توانمندسازی بوم‌گردی‌های محلی در جریان این میزبانی است.

در نهایت، بازخوانی این تجربه نشان می‌دهد که برگزاری رویدادهای پرزرق‌وبرق بدون پیوست حمایتی، نمی‌تواند به رشد پایدار در حوزه جشن ملی بوم‌گردی‌ها منجر شود. برای آینده، تمرکز بر حل مشکلات ساختاری اقامتگاه‌های محلی باید اولویت اصلی نسبت به نمایش‌های تبلیغاتی باشد.