پشتپردهی غفلت از تکنولوژیهای حذف بو در صنعت دامداری ایران
چرا در ایران تکنولوژیهای حذف بو در دامداریها نادیده گرفته میشود؟ بررسی دلایل اقتصادی و قانونی که مانع هوای پاک در صنایع دامی کشور شده است.
اکثر ما گمان میکنیم که بوی نامطبوع دامداریها «طبیعی» است و چارهای جز تحمل آن برای همسایگی با این صنعت نیست. اما واقعیت این است که در دنیا، تکنولوژیهای حذف بو از دامداریهای صنعتی، سالهاست که فراتر از یک گزینه، به یک استاندارد زیستمحیطی تبدیل شدهاند. چرا ما در ایران هنوز این موضوع را جدی نگرفتهایم؟
از فیلترهای بیولوژیک تا سیستمهای مهپاش
در کشورهای پیشرو، مدیریت پسماند صرفاً جمعآوری کود نیست. تکنولوژیهایی مثل «بیوفیلترها» (Biofilters) که با میکروارگانیسمهای خاص، گازهای آمونیاک و سولفید هیدروژن را قبل از انتشار خنثی میکنند، یا سیستمهای مهپاشِ ضدبو، هوای محیط را تصفیه میکنند. این سیستمها نه تنها سلامت همسایگان، بلکه کیفیت هوای تنفسیِ خودِ دام را هم بهبود میبخشند.
چرا این استاندارد در ایران غایب است؟
عدم توجه به این استانداردها در ایران بیش از آن که فنی باشد، اقتصادی و قانونی است. وقتی نظارتهای زیستمحیطی، ضعیف است و هزینهی نهاییِ اجرای تکنولوژیهای حذف بو در محاسبات سود و زیان واحد تولیدی نادیده گرفته میشود، طبیعی است که صاحبان صنایع، اولویتی برای آن قائل نشوند.
تغییر این رویه نیازمند یک فشار دوطرفه است: از یک سو قوانین سختگیرانهتر و از سوی دیگر، آگاهی دامداران از این که هوای سالم، بهرهوری و سودآوریِ بلندمدتِ آنها را تضمین میکند. بوی بد، تنها یک مزاحمت نیست؛ نشانهی هدررفت سرمایهای است که در قالب گازهای آلاینده به هوا میرود.
