ترومای پیگیری خسارت جنگ؛ وقتی کاغذبازی جای مرهم را می‌گیرد

در حالی که بازمانده‌های جنگ ۱۲ روزه با پیامدهای ویرانگر روحی و معیشتی دست‌وپنج نرم می‌کنند، «ترومای پیگیری خسارت» به دردی بزرگ‌تر از خودِ حادثه تبدیل شده است. فعالان اجتماعی در نشستی تخصصی هشدار دادند که بوروکراسی اداری و فقدان حمایت‌های روانی واقعی، مسیر بهبود خانواده‌های آسیب‌دیده را مسدود کرده است.

نشست «دوران پساجنگ و خانواده ایرانی» با حضور روان‌شناسان، فعالان حقوق کودک و شاهدان عینی در انجمن حمایت از کودکان برگزار شد. حاضران در این نشست، بر این باورند که ترومای پیگیری خسارت جنگ و فشارهای اداری، آسیب‌های روانی ناشی از انفجارها را در بازماندگان تشدید کرده است.

یکی از بازماندگان که خانه ۶۰ ساله‌اش را در جریان بمباران از دست داده، از مسیری طاقت‌فرسا برای اثبات مالکیت و دریافت کمک‌های دولتی سخن گفت. او تأکید کرد که در اوج بحران، از قربانیان انتظار می‌رود اسناد و مدارک غیرممکن ارائه دهند، در حالی که برنامه‌های حمایتی شهرداری بیشتر حالتی نمادین و کوتاه‌مدت دارند.

بحران سلامت روان و مقاومت در برابر درمان

کارشناسان حاضر در جلسه، از «ترومای پیگیری خسارت» به عنوان عاملی یاد کردند که مانع از تمرکز بر بهبود روانی می‌شود. در حالی که کودکان با اضطراب جدایی و اختلالات خواب دست‌وپنج نرم می‌کنند، بسیاری از والدین به‌ویژه مردان، در برابر پذیرش کمک‌های تخصصی مقاومت دارند. این در حالی است که شهرداری با ارائه بسته‌های مشاوره‌ای سطحی، عملاً پاسخگوی نیازهای بلندمدت خانواده‌های آسیب‌دیده نیست.

تأثیر جنگ بر نابرابری‌های آموزشی و معیشتی

جامعه‌شناسان هشدار می‌دهند که جنگ، فقر قابلیتی را برای کودکان دهک‌های پایین به ارمغان آورده است. رکود اقتصادی، گرانی مواد غذایی و حذف تدریجی کودکان از چرخه یادگیری، آینده نسلی را تهدید می‌کند که در پی جنگ، با بی‌ثباتی مطلق روبروست. نهادهای مدنی معتقدند برنامه‌های دولتی در میدان عمل، نتایج ملموسی برای کاهش این نابرابری‌ها نداشته است.