شاهکار جدید فدراسیون؛ وقتی تساوی با بلژیک سند افتخار میشود!
نگاهی به تلاش فدراسیون فوتبال برای دستاوردسازی با نتایج ضعیف جام جهانی؛ چرا تساوی با بلژیک به جای عذرخواهی، به سند افتخار مدیران تبدیل شده است؟
پیروزی پرگل و قاطعانه ۴ بر ۱ بلژیک مقابل آمریکا در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی، موجی از شادی را در بروکسل به راه انداخت؛ اما در تهران، اتفاق عجیبتری رخ داد. فدراسیون فوتبال ایران و کادر فنی تیم ملی، بیش از خود بلژیکیها از این نتیجه به وجد آمدند! این واکنش شگفتانگیز و دور از ذهن، بار دیگر سناریوی تکراری دستاوردسازی فدراسیون فوتبال را برای فرار از پاسخگویی به افکار عمومی کلید زد؛ تلاشی نافرجام برای تبدیل یک ناکامی مطلق گروهی به یک حماسه خیالی.
سقوط آزاد در مرحله گروهی؛ فرار از واقعیت با فرمول مساوی!
تیم ملی فوتبال ایران با کارنامهای ناامیدکننده از جام جهانی حذف شد. کسب تنها ۳ امتیاز از ۳ تساوی مقابل تیمهای نیوزیلند، بلژیک و مصر، سندی آشکار بر توقف فوتبال ملی بود. با این حال، مدیران فوتبال کشور به جای تحلیل ریشهای دلایل این حذف زودهنگام، دست روی تکنقطه بهظاهر روشن کارنامه خود گذاشتهاند: تساوی بدون گل مقابل بلژیک.
حالا شیوه دستاوردسازی فدراسیون فوتبال وارد فاز جدیدی شده است. فرمول آنها ساده اما تاملبرانگیز است: «اگر بلژیک توانسته آمریکا را ۴ بر ۱ در هم بکوبد و ما با همین بلژیک مساوی کردهایم، پس ما به طور غیرمستقیم از آمریکا برتر هستیم!» این قیاس معالفارق و کودکانه، چیزی جز تلاش برای خریدن مشروعیت رسانهای و انحراف افکار عمومی از حقیقت تلخ حذف ایران نیست.
درس بزرگی که از اخراج «اروه رنار» در عربستان نگرفتیم
نوع مواجهه مسئولان ما با ناکامیهای ورزشی، تفاوت آشکار مدیریت فوتبال در ایران را با استانداردهای جهانی نشان میدهد. برای درک بهتر این موضوع، نیاز نیست راه دوری برویم؛ مرور تجربه کشور همسایه، عربستان سعودی، در جام جهانی گذشته تماشایی است.
سعودیها در یک بازی تاریخی و فراموشنشدنی، آرژانتین (قهرمان آن دوره از رقابتها) را شکست دادند. با این وجود، وقتی ماجراجویی آنها در مرحله گروهی پایان یافت، فدراسیون فوتبال عربستان دست به قهرمانسازیهای خیالی نزد. آنها با پذیرش واقعیتِ حذف، مسیر خود را از «اروه رنار»، سرمربی سرشناس فرانسوی، جدا کردند. رنار بدون بهانهتراشی استعفا داد و هدایت تیم ملی زنان فرانسه را برعهده گرفت.
در مقابل، کاروان ناکام ایران در بازگشت از مسابقات، در فرودگاه مورد استقبال گرم فدراسیوننشینها قرار میگیرد و ژستهایی گرفته میشود که گویی وعده سرمربی تیم ملی مبنی بر صعود به مراحل حذفی محقق شده است!
شادیهای کوچک برای فدراسیونهای کوچک؛ خودمان را تحقیر نکنیم
این رفتار عجیب کادر فنی و مدیران، یادآور جمله معروفی است که به «میشل پلاتینی»، اسطوره فوتبال فرانسه نسبت میدهند:
«تیمهای بزرگ از قهرمانیها و جامها خوشحال میشوند و تیمهای کوچک، از شکست دادن یا متوقف کردن تیمهای بزرگ.»
رفتار این روزهای متولیان فوتبال ایران دقیقاً مصداق ایستادن در سمت دوم این معادله است. افتخار به یک تساوی دفاعی در مرحله گروهی و تبدیل آن به ابزاری برای پاسخ به منتقدان، نشاندهنده سقوط سطح انتظارات از فوتبال ملی است. فرآیند دستاوردسازی فدراسیون فوتبال در حقیقت نوعی خودتحقیری پنهان است؛ پیام پنهان این رفتار به جامعه فوتبال این است که «سقف آرزوهای ما همین تساویهای ناپلئونی است.»
بهتر است پیش از آنکه این عیش جعلی و موجسواری روی پیروزی بلژیک ادامه پیدا کند، مدیران فدراسیون نگاهی به کارنامه خالی خود بیندازند. فوتبال ایران شایسته احترام، برنامهریزی علمی و پاسخگویی مسئولانه است، نه بیانیههای نمایشی برای توجیه ناکامیها.
