کسی که تخصص ندارد و منصبی را می‌پذیرد قطعاً بی تقواست

0
مزرعه سبز: به تکرار شنیده ایم که از دکتر شهید مصطفی چمران پرسیدند: تعهد بهتر است یا تخصص؟ و ایشان گفت:” تقوا از تخصص، لازم‌تر است آن را مي‎پذيرم اما مي‎ گويم کسی که تخصص ندارد و منصبی را می‌پذیرد، قطعا” بی‌تقواست.”
متأسفانه آنچه امروز کشور ما در زمینه‌های مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و … به آن مبتلا شده، نتیجه تقابلِ همین دو واژه ی به ظاهر ساده است.
کسی که تخصص در امری ندارد نمی‌تواند عدم علم و دانش مربوطه را برای مدت طولانی، پنهان نگه دارد؛ چرا که دیر یا زود در کردار، گفتار و عملکردش مشخص می‌شود که در آن زمینه، متخصص نیست، اما متأسفانه نداشتن تعهد و تقوا چیزی نیست که به راحتی و به زودی بر ملا شود؛ زیرا ظاهرسازی و ریاکاری باعث می‌شود فرد به راحتی در گفتار و رفتار خود به دروغ به آنچه ندارد و نیست، تظاهر کند و چون تعهد و تقوا قابل مشاهده نیست برهمین اساسِ ظاهر فرد، قضاوت می‌شود! مگر آن‌که زمانی‌که به خلوت می‌روند و لباس ریا و فریب را از تن خارج کرده و به صورت اتفاقی دستشان رو خواهد شد.
بدون تردید تخصص، ملاک انتخاب و تعهد و امانت‌داری، شرط آن است. انسان متعهد هرگز کاری که علم و تخصص آن را نداشته باشد، نمی‌پذیرد.
تعهد، یک فضیلت درونی است؛ در حالی‌که تخصص، یک مهارت بیرونی. زمانی‌که افرادِ مسئول و صاحبان مناصب را نه بر اساس تخصص بلکه بر مبنای تعهد که نادیدنی بوده و صرفا” بر اساس ظاهر قضاوت می‌شود، انتخاب می‌کنیم، به زودی نداشتن مهارت و تخصص آن مسئول، در عملکرد و ضرر و زیان‌هایی که به سیستم و کشور وارد می‌سازد، مشخص و معلوم می‌شود؛ حال آن‌که به دلیل ظاهر مقدس مآب و متدین، امکان انتقاد و اعتراض سلب شده است و در نتیجه تمام ناکارآمدی ها به پای دین نوشته خواهد شد.
یک فرد متعهد اما بی‌تخصص در بهترین حالت، نقش دوست نادانی را دارد که بدترین و بیشترین آسیب‌ها را سبب می‌شود. او به واسطه جهل و غیر متخصص بودن ممکن است آسیب‌های جبران ناپذیری را باعث شود.
متأسفانه اتفاق بدتری که امروز با آن مواجه هستیم، اشتباه گرفتن تخصص و تجربه با مدرک است! صحبت از مدرک گرایی، مضرات آن و تخلف‌های بسیار در اخذ مدارک تحصیلی اعم از واقعی یا جعلی، مقوله تازه‌ای نیست و شوربختانه امروز همه با تمام موارد گفته شده آشنا هستند، اما آنچه اهمیت پیدا می‌کند آن است که شاهد حضور طیف وسیعی از افراد با ظاهر متدین و شعارهای متعهدانه در مناصب مدیریتی و تخصصی هستیم که مدارک تخصصی هم در دست دارند و بدون داشتن ذره ای دانش، تجربه، علم، اندیشه و تخصص و بدون بهره‌مندی از تعهد و تقوا در جایگاه‌های تصمیم‌گیری جای گرفته و با وجود آگاهی از عدم شایستگی، بی‌کفایتی و ناتوانی خود به هر قیمتی درصدد حفظ موقعیت و قدرت هستند و این اتفاق، نتیجه‌ای جز از دست رفتن منابع و سرمایه‌های مادی و معنوی سازمان‌ها و در کلانِ موضوع، کشور ندارد.
در همین راستا می‌توان با قاطعیت گفت اگر چنین فرد نالایقی از جانب مافوق و مدیر بالاتر حمایت شود، خود نشان از بی‌تقوایی سلسله مراتبی دارد… .
به نظر می‌رسد جدایی و تقابل این دو واژه، نه تنها ما را به نتیجه مطلوب رهنمون نشده، بلکه در بن بست‌های سختی، گرفتار آورده و بهتر آن است که با تمسک به راهنمایی‌های دین و ائمه، شایسته سالاری و تخصص و تجربه را ملاک انتخاب مدیران و مسئولان قرار داده و برای اطمینان از حرکت در مسیر صحیح، مطابق با آرمان‌های کشور، تقوا و تعهد واقعی و نه ظاهری، شرط لازم قرار دهیم.

مهندس رزی محمودی ـ  مدیرمسئول و سردبیر دوماهنامه تغذیه دام، طیور و آبزیان

مقاله قبلیرونق اقتصاد خرم دره با افتتاح بزرگترین باغ گردوی کشت بافت
مقاله بعدیسنگ‌اندازی مافیای واردات در بازار برنج

پاسخ شما

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید