هشدار درباره کمبود نهاده‌های دامی در خاورمیانه
اختلال حمل‌ونقل دریایی تولید دام و طیور را تهدید می‌کند
اختلال در مسیرهای حمل‌ونقل دریایی و محدودیت جابه‌جایی محموله‌های کشاورزی، خطر کمبود نهاده‌های دامی را در کشورهای خاورمیانه افزایش داده است. بر اساس گزارشی که ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶ با استناد به داده‌های مؤسسه S&P Global منتشر شده، ایران، عربستان سعودی و امارات از جمله کشورهایی هستند که به دلیل وابستگی صنعت دام و طیور به واردات مواد اولیه خوراک، در برابر اختلالات تجاری آسیب‌پذیری بالایی دارند.
وابستگی منطقه به واردات غلات و مواد اولیه خوراک دام
کشورهای خاورمیانه سالانه حدود ۶۳ میلیون تن خوراک آماده دام و طیور تولید می‌کنند که ارزشی در حدود ۵۰ میلیارد دلار دارد. با این حال، بخش مهمی از مواد اولیه مورد نیاز این صنعت از بازارهای جهانی تأمین می‌شود.
ذرت، گندم، جو و سویا از مهم‌ترین محصولات وارداتی برای تولید خوراک دام و طیور در منطقه هستند. بخش قابل‌توجهی از این محموله‌ها نیز از کشورهای صادرکننده آمریکای جنوبی، به‌ویژه برزیل و آرژانتین، تأمین می‌شود.
ایران در میان کشورهای آسیب‌پذیر منطقه
بر اساس این گزارش، ایران در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۵.۲ میلیون تن محصولات کشاورزی از طریق حمل‌ونقل دریایی وارد کرده است. این حجم واردات نشان‌دهنده اهمیت مسیرهای دریایی در تأمین مواد اولیه مورد نیاز بخش کشاورزی کشور است.
اختلال در واردات ذرت و کنجاله سویا می‌تواند هزینه تأمین خوراک دام و طیور را افزایش دهد و بر فعالیت مرغداری‌ها، دامداری‌ها و کارخانه‌های تولید خوراک اثر بگذارد.
عربستان و امارات نیز با چالش تأمین خوراک مواجه‌اند
صنعت مرغداری عربستان وابستگی زیادی به واردات ذرت، سویا و افزودنی‌های خوراک دام دارد. در امارات نیز بازار خوراک دام سالانه حدود سه میلیون تن برآورد شده است.
بر اساس گزارش منتشرشده، تأخیر در ارسال محموله‌ها، افزایش هزینه حمل‌ونقل و کاهش موجودی مواد اولیه می‌تواند فعالیت کارخانه‌های تولید خوراک را با مشکل مواجه کند.
پیامد اختلال واردات برای امنیت غذایی منطقه
ادامه مشکلات حمل‌ونقل دریایی می‌تواند هزینه تولید گوشت، مرغ، تخم‌مرغ و محصولات لبنی را افزایش دهد. در صورت تداوم محدودیت تأمین نهاده‌ها، کارخانه‌های خوراک دام و واحدهای تولیدی ممکن است با فشار بیشتری در تأمین مواد اولیه روبه‌رو شوند.
این تحولات نشان می‌دهد امنیت غذایی کشورهای منطقه تنها به ظرفیت تولید محصولات کشاورزی وابسته نیست، بلکه دسترسی پایدار به نهاده‌های دامی و زیرساخت‌های حمل‌ونقل نیز نقش تعیین‌کننده‌ای در آن دارد.
