سرمایه‌گذاری هندی‌ها روی پروژه‌های آبخیزداری

0
کشورهای مختلف دنیا به سمت اجرای عملیات آبخیزداری و آبخوانداری می روند تا از این طریق بتوانند علاوه بر جلوگیری از خسارات شدید ناشی از سیلاب های فصلی، آب کافی برای کشاورزی داشته باشند.
به گزارش مزرعه سبز به نقل از سایت دانشگاه شیواجی هند، کشور هندوستان ۲.۴ درصد از کل وسعت جهان را شامل میشود که بیش از ۱۵ درصد جمعیت را در دل خود جای داده است.
به دلیل فشار بی سابقه جمعیت در این کشور، تقاضای استفاده از منابع طبیعی از جمله آب، زمین (خاک) نیز افزایش یافته است که این امر محیط زیست این کشور را تحت تأثیر قرار داده است.
به همین دلیل زمینه ای تولید محصولات کشاورزی این کشور به سرعت در حال کاهش و جای خود را به زمینهای لم یزرع می دهند که این امر به معنای عدم حفظ تعادل اکولوژیکی و توسعه زمینه ای بایر میباشد.
مشکل زمین بایر و تخریب شده، کمبود آب و مدیریت این دو پیچیده و چندبعدی شده است، بنابراین به نظر میرسد با توسعه پایدار منابع طبیعی و استفاده از نیروی کار جوان روستایی در حوزه  های آبخیز و آموزش به مردم میتوان این مشکلات را حل کرد.
اجرای عملیات آبخیزداری به عنوان بستر طبیعی و هیدرولوژیکی می تواند به مشکلات مختلف زیستی و فرهنگی این منطقه پاسخ دهد.
نظارت بر روانابها و گل و لای موجود در خروجی حوضه های آبخیز میتواند به حفظ منابع طبیعی (آب، خاک و پوشش گیاهی) کمک شایانی کند. مدیریت حوضه های آبخیز شامل حفاظت از خاک در برابر اشکال تخریب آن، احیای زمین های بایر و تخریبشده، کنترل رسوب، کنترل آلاینده ها و جلوگیری از سیل ها و غیره می باشد.
مفهوم مدیریت حوضه های آبخیز در هندوستان به اندازه مفهوم محصولات کشت آبی قدمت دارد و طی قرنها این مفهوم سبب توسعه تانکرها (مخازن) جهت افزایش تولید محصولات کشاورزی برای جمعیت در حال رشد این کشور شده است.
حاکمان محلی در مناطق مختلف، براساس در دسترس بودن بودجه، نیازهای مردم، منابع طبیعی موجود در منطقه جهت برآورده کردن نیازهای مردم از جمله نیازهای غذایی آنان به این امر به صور گوناگون می پرداختند.
نیاز به حفظ بهتر محیط زیست و منابع طبیعی مانند آب و خاک و توسعه آنها توسط حکمرانان محلی زود تشخیص داده شد وکمک به حفظ آنها از طریق مؤسسات روستایی در مناطق مختلف اجرا شد اگر چه هر از گاهی تلاشهایی برای آسیب رساندن به منابع طبیعی صورت می گرفت.
پس از استقلال هند، اهمیت مقامات اجرایی در سطح روستا به تدریج در هندوستان به دلیل تغییرات سیاسی کاهشیافت که این امر سبب آسیب بیشتر به پوشش گیاهی در نواحی روستایی شد و در نهایت زوال محیط زیست از طریق تخریب خاک را به دنبال داشت.
از این رو، دولت هند و دولت های مختلف این کشور با اجرای عملیات آبخیزداری به صور گوناگون از جمله جنگل کاری، اقدامات حفاظت از خاک، برنامه های بهره برداری از آب را در دستور کار قرار دادند ولی با این حال نتایج مورد انتظار به طور مداوم حاصل نشد.
بنابراین، دولت هند به طور جد برنامه های توسعه آبخیزداری را در سال ۱۹۸۳ – ۸۴ برای حفظ و بهرهبرداری از منابع طبیعی و ارتقا و بهره وری در بخش کشاورزی و همچنین توسعه اجتماعی – اقتصادی شروع کرد که این امر تاکنون هزینه ای ۱۰۰ هزار میلیون روپیه ای برای هندوها به همراه داشته است.

برنامه جامع آبخیزداری در هند

وزارت منابع طبیعی و وزارت توسعه روستایی به کمک دولت هند در حال اجرای برنامههای از جمله توسعه آبخیزداری، مقابله با خشکسالی، بیابان زدایی و بهره برداری از زمینهای بایر و تخریب شده با نگاهی (رویکردی) به حوضه های آبخیز هستند.
این سه برنامه براساس قواعد جداگانه، الگوهای مالی و اجزای فنی براساس اهداف مربوطه خود اجرا شدند. در حالی که برنامه بیابان زدایی بر احیای جنگلها تمرکز داشت، برنامه مقابله با خشکسالی بر روی زمینهای زراعی و خطوط زهکشی برای حفظ خاک و حفاظت از رطوبت، جنگلداری کشاورزی، توسعه مراتع، باغبانی و کاربری زمین جایگزین متمرکز بود.
از طرف دیگر برنامه توسعه آبخیزداری روی توسعه چراگاه و مراتع، حفاظت از خاک و مقابله با تبخیر در زمینهای بایر تحت کنترل دولت و یا بخش خصوصی متمرکز بود البته فصل اشتراک تمام این برنامه ها مدیریت پایدار منابع آب و خاک بود که بعدها این برنامه ها ادغام و تبدیل به برنامه جامع توسعه آبخیزداری شد.
ویژگی های برنامه های جامع آبخیزداری که در سه سطح ملی، ایالتی و منطقه ای صورت گرفته به شرح زیر است:
– محول کردن قدرت تصمیم گیری به ایالت ها: ایالت ها اکنون اختیار تصویب و نظارت بر اجرای پروژه های آبخیزداری را در حوزه های استحفاظی خود و در داخل پارامترهای تعیین شده در این رهنمودها را دارند.
– مؤسسات خصوصی: برای مدیریت برنامه های حوضه آبخیز، سازمان های اجرایی با تیم های حرف های چند رشته ای در سطح ملی، ایالتی و منطقه ای، اختصاص یافته است.
– کمکهای مالی به مؤسسات خصوصی: کمک های مالی اضافی برای تقویت مؤسسات در سطح منطقه، ایالتی و سطح ملی جهت تضمین حرف های گری در مدیریت پروژه های حوزه آبخیز فراهم خواهد شد.
– مدتزمان این برنامه: با دامنه گسترده و انتظارات که از این طرح می رود مدتزمان پروژه در محدوده ۴ سال تا ۷ سال بسته به ماهیت فعالیت ها که در سه مرحله مجزا گسترش می یابند، افزایش یافته است.
فعالیتهای اصلی پروژه آبخیزداری در هند عبارتند از:
۱- اقدامات حفاظت از رطوبت خاک، موانع رویشی و غیره .
۲- کاشت درخت چند منظوره ، بوتهها ، گیاهان، سبزیجات و توسعه زمینه ای چند منظوره
۳- تشویق به احیای منابع طبیعی
۴- ترویج کشاورزی، جنگلداری و باغبانی
۵- اقدامات حفاظت از چوب
۶- اقدامات مورد نیاز برای انتشار فنآوری
۷- آموزش، توسعه و ایجاد سطح آگاهی بیشتر در میان شرکت کنندگان
۸- تشویق مشارکت مردم
مقاله قبلیوزارت نیرو به محل فساد «آب» تبدیل شده است
مقاله بعدیندای العطش روستاهای کشور بلند شد

پاسخ شما

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید