نسخههای فانتزی برای موتورسواری بانوان: وقتی معیشت، بهانه محدودیت میشود
نقد اظهارات زهره لاجوردی درباره موتورسواری بانوان؛ آیا پیشنهاد وسیله نقلیه ویژه زنان راهحل است یا بهانهای برای نادیدهگرفتن حق گواهینامه موتور؟
زهره لاجوردی،عضو کمیسیون اجتماعی مجلس، در اظهاراتی که بیشتر شبیه به پاک کردن صورتمسأله است، اعلام کرده موتورسواری بانوان اولویت اصلی کشور نیست. این رویکرد که سعی دارد مطالبات مدنی را پشت سدِ «اولویتها» پنهان کند، نهتنها باری از دوش زنان برنمیدارد، بلکه با طرح پیشنهادهایی عجیب، عملاً راه را بر عقلانیت میبندد. آیا واقعاً باید برای جابهجایی زنان، چرخ را از نو اختراع کنیم؟
معیشت؛ سپری برای فرار از مطالبات مدنی
طرح اولویتهای معیشتی زنان بهعنوان سپری برای مسکوت گذاشتن مطالبات اجتماعی، تکراریترین راهکار برای فرار از مسئولیت در فضای مدیریتی ماست.
خانم لاجوردی در حالی نگران نان شب زنان سرپرست خانوار هستند که موتورسواری بانوان میتواند ابزاری برای بهبود همان معیشت و جابهجایی ارزان در ترافیکهای سنگین باشد.
تقابل دادن این دو مقوله، چیزی جز فرافکنی و سردرگم کردن افکار عمومی نیست. مدیریت کلان باید بتواند همزمان هم به فکر سفره مردم باشد و هم گرههای کور قانونی را باز کند؛ نه این که یکی را بهانهای برای دفن دیگری قرار دهد.
طراحی وسیله نقلیه یا رؤیاپردازی در صنعت خودرو؟
بخش بحثبرانگیز ماجرا، پیشنهاد ایشان برای طراحی «وسیلهای کوچکتر و امنتر» برای زنان است. گویا ایشان در دنیایی دیگر زندگی میکنند!
در شرایطی که صنعت خودروی ما با بحران کیفیت و قیمتهای نجومی دستبهگریبان است و حتی نمیتواند استانداردهای اولیه خودروهای فعلی را تأمین کند، توقع طراحی و تولید انبوه وسیلهای خاص برای بانوان، فراتر از یک سادهانگاری، نوعی رؤیاپردازی فانتزی است.
این رویکرد، حق موتورسواری بانوان را به حاشیه میبرد تا شاید با وعدههای پوشالی، از زیر بار مسئولیتِ صدور حق گواهینامه موتور شانه خالی شود.
آیا ریسک تصادف هم، جنسیتی است؟
نقد ایشان به حق گواهینامه موتور به بهانه خطرات جانی و لزوم نظارت بر پوشش، عجیبترین بخش این اظهارات است.
پرسش اصلی اینجاست: مگر خیابانهای شهر برای مردان امن است و فقط زنان در خطرند؟
چرا خطرات رانندگی برای مردان، بهاییست که جامعه پرداخته، اما همین ریسک برای زنان به دستاویزی برای محدودسازی تبدیل شده است؟ ایمنی شهروندان باید بدون تبعیض جنسیتی ارتقا یابد. محدود کردن حقوق نیمی از جامعه به بهانه «امنیت خودشان»، نه دلسوزی که سلب عاملیت از زنان است.
اگر موتورسواری خطرناک است، باید برای همه باشد و اگر قانونی است، باید بدون تبعیض در حق همه اعمال شود.