حمایت بهتر از کشاورزی پایدار چگونه می تواند انجام شود؟

گزارش جدیدی از اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت، مسیرهای تغییر چارچوب‌های قانونی و سیاسی برای حمایت بهتر از کشاورزی پایدار را بررسی می‌کند. این گزارش فرصت‌هایی را برای اصلاحاتی که هم به نفع مردم و هم به نفع سیاره زمین خواهد بود، ارائه می‌دهد.

سیستم‌های غذایی و کشاورزی (FAS) در قلب امنیت غذایی، تغذیه و توسعه روستایی قرار دارند، اما مدل غالب کشاورزی مرسوم از نظر تاریخی، عوامل خارجی زیست‌محیطی و اجتماعی را به طور مناسب در تصمیم‌گیری یا اندازه‌گیری موفقیت لحاظ نکرده است. این امر منجر به سیستم‌های تولیدی ناپایدار شده است که اکوسیستم‌ها را تخریب می‌کنند، تنوع زیستی را کاهش می‌دهند و سلامت خاک، کیفیت آب و تاب‌آوری اقلیمی را به خطر می‌اندازند.

امروزه، فوریت گذار به کشاورزی پایدار بیش از هر زمان دیگری است که ناشی از تغییرات اقلیمی، از دست رفتن تنوع زیستی و نیاز به توسعه عادلانه است. IUCN بررسی جامعی از چارچوب‌های مختلف سیاستی و قانونی که می‌توانند چنین گذاری را ممکن سازند، تهیه کرده است که ابعاد بین‌المللی، منطقه‌ای و ملی را برجسته کرده و توصیه‌های کلیدی را برای دولت‌ها و سایر ذینفعان ارائه می‌دهد.

در سطح بین‌المللی، این گزارش نشان می‌دهد که چگونه توافق‌نامه‌های زیست‌محیطی چندجانبه مهم - به‌ویژه کنوانسیون تنوع زیستی، کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی و کنوانسیون سازمان ملل متحد برای مبارزه با بیابان‌زایی - به طور فزاینده‌ای نقش حیاتی کشاورزی پایدار را در پرداختن به چالش‌های زیست‌محیطی جهانی به رسمیت می‌شناسند.

این شناخت رو به رشد در چشم‌انداز نهادی وسیع‌تری که توسط سازمان‌های بین‌المللی کلیدی مانند فائو، سازمان تجارت جهانی، سازمان بین‌المللی کار و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی شکل گرفته است، نهفته است که از طریق تدوین استانداردها، چارچوب‌های راهنمایی و سیاست‌گذاری که از مسیرهای کشاورزی پایدارتر پشتیبانی می‌کنند، بر سیاست‌های کشاورزی ملی تأثیر می‌گذارند.

در سطح منطقه‌ای، این تحلیل، تکامل سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا و توافق‌نامه‌های تجاری منطقه‌ای منتخب را بررسی می‌کند و پیشرفت‌ها و چالش‌های مداوم در همسوسازی اهداف کشاورزی، زیست‌محیطی و تجاری را نشان می‌دهد.

این تحلیل طیف گسترده‌ای از حوزه‌های سیاست‌گذاری و حقوقی مرتبط با کشاورزی پایدار، از جمله حفاظت از تنوع زیستی، کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی، برنامه‌ریزی کاربری زمین، حفاظت از محیط زیست، شرایط کار و مکانیسم‌های حمایت از کشاورزان را در بر می‌گیرد. این نشان دهنده درک گسترده گزارش از کشاورزی پایدار، شامل ابعاد زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی، و به رسمیت شناختن رویکردهای متنوع مانند کشاورزی بوم شناختی، کشاورزی ارگانیک، کشاورزی احیا کننده و طبیعت محور است. تکامل این رویکردها به کشاورزی پایدار در راهنمایی های فنی و سیاست های عمومی منعکس شده است و اهمیت چارچوب های قانونی و سیاستی را که می توانند با شرایط محیطی، اجتماعی و اقتصادی دائماً در حال تغییر سازگار شوند، برجسته می کند.

ابزارهای برنامه ریزی و گزارش دهی ملی مانند مشارکت های ملی تعیین شده (NDCs)، طرح های سازگاری ملی (NAPs) و استراتژی ها و برنامه های اقدام ملی تنوع زیستی (NBSAPs) به عنوان نقاط ورود مهم برای کمک به تسریع گذار به رویکردهای کشاورزی پایدار شناسایی شده اند.

مطالعات موردی از برزیل، آلمان، قرقیزستان، اوگاندا و ویتنام طیف وسیعی از استراتژی ها و چالش ها را در طراحی و اجرای قوانین و سیاست ها برای حمایت از کشاورزی پایدار نشان می دهد. موفقیت به اراده سیاسی قوی و انسجام سیاستی، مشارکت فعال ذینفعان و سیاست های مبتنی بر شواهد و شرایط محلی بستگی دارد. هر کشور نیازها، دانش و ظرفیت های بسیار خاصی دارد که نیازمند راه حل های متناسب است. این موضوع چالش مهمی را برای گسترش رویکردهای کشاورزی پایدار ایجاد می‌کند که نیازمند هماهنگی قوی بین بخشی و همکاری چندجانبه است.

این گزارش فراتر از چارچوب‌های موجود، بر لزوم بسیج طیف کاملی از اهرم‌های سیاسی و اقتصادی موجود برای ایجاد محیطی توانمندساز که واقعاً از کشاورزی پایدار حمایت کند، تأکید می‌کند.

سونیا پنا مورنو، مدیر مرکز سیاست و قانون IUCN، گفت: «حمایت سیاسی و قانونی از کشاورزی پایدار نیازمند یک رویکرد جامع و چندبخشی است. این شامل تغییر مسیر یارانه‌ها از کشاورزی مرسوم به شیوه‌های پایدار، تقویت تحقیقات در مورد سیستم‌های متنوع و انعطاف‌پذیر و استفاده از ابزارهایی مانند برنامه‌های تدارکات عمومی برای ایجاد بازارهای پایدار برای مواد غذایی تولید شده به صورت پایدار است.»

نویسندگان نتیجه می‌گیرند که گذار به سیستم‌های غذایی و کشاورزی پایدارتر نه تنها به تغییرات در شیوه‌های کشاورزی، بلکه به محیط‌های قانونی و سیاسی منسجم، سازگار و یکپارچه‌ای بستگی دارد که منعکس کننده نقش‌های چندگانه کشاورزی برای مردم، طبیعت و اقتصادها باشند.

این گزارش، چهارمین گزارش از مجموعه «زمینه مشترک IUCN در مورد سیستم‌های غذایی و کشاورزی» است که با هدف بررسی روابط پیچیده بین طبیعت و سیستم‌های غذایی و کشاورزی برای اطلاع‌رسانی در مورد سیاست‌ها و رسیدگی بهتر به امنیت غذایی و تغذیه، تغییرات اقلیمی و چالش‌های حفاظت از تنوع زیستی تهیه شده است.