زیدآبادی: راهحل نبویان برای خاتمه جنگ چیست یا به دنبال زمین سوخته است؟
احمد زیدآبادی با نقد تند مواضع محمود نبویان درباره توافق صلح پرسید: راهحل نبویان برای خاتمه جنگ چیست یا به دنبال سناریوی زمین سوخته است؟
احمد زیدآبادی، تحلیلگر و روزنامهنگار باسابقه، با نقد تند مواضع اخیر سید محمود نبویان، نماینده مجلس، این پرسش اساسی را مطرح کرده است که واقعاً راهحل نبویان برای خاتمه جنگ چیست؟ او هشدار میدهد که مخالفت مطلق با توافقها، منطقهای جنگزده و فاقد امکانات زیستی به جا خواهد گذاشت.
مغلطه در نقد تفاهمنامهها؛ پاسخ زیدآبادی به علامت سؤالهای نبویان
ماجرا از یادداشت انتقادی سید محمود نبویان آغاز شد که در آن با اشاره به نقض برخی بندهای تفاهمنامه اخیر در کمتر از یک ماه، مسئولان مذاکرهکننده را به چالش کشید و خواستار پاسخگویی آنها درباره علت اصرار بر امضای این توافق شد.
در واکنش به این اظهارات، احمد زیدآبادی در یادداشتی با عنوان «اصلاً به پایان جنگ اعتماد دارد؟» تأکید کرد که استفاده از علائم نگارشی متعدد نمیتواند سفسطه و مغلطه نهفته در این نوع موضعگیریها را پنهان کند. به باور این فعال رسانهای، اگر قرار باشد با چنین منطقی به دنیا نگریسته شود، تمام تصمیمات درست دولتها در طول تاریخ زیر سؤال خواهد رفت.
مقایسه با دولتهای گذشته؛ چرا در دوران احمدینژاد و رئیسی سکوت کردید؟
زیدآبادی در ادامه نقد خود، پرونده توافقات دولتهای نهم تا دوازدهم و سیزدهم را گشود. او با خطاب قرار دادن نبویان پرسید: «دولتهای محمود احمدینژاد و مرحوم رئیسی که از هر جهت مورد حمایت شما بودند، چند قرارداد و توافق با طرفهای خارجی امضا کردند و کدامیک از آنها به نتیجه نهایی رسید؟ چرا در آن زمان درباره علت امضای آن توافقات به مردم توضیح ندادید؟»
وی اشاره میکند که بینتیجه ماندن یا نقض یک توافق، هرگز دلیلی بر نادرست بودن یا مضر بودن اصل آن توافق نیست. به اعتقاد زیدآبادی، تفاهمنامه فعلی میان ایران و آمریکا همچنان بهترین مرجع برای پایان دادن به درگیریهاست و مخالفان هنوز هیچ جایگزین کارآمدتری برای آن ارائه نکردهاند.
سناریوی خطرناک صلحستیزی؛ زمین سوخته یا توسعه پایدار؟
محور اصلی چالش رسانهای جدید، ابهام در راهبرد مخالفان دیپلماسی است. زیدآبادی این پرسش کلیدی را پیش میکشد که اگر راهحل نبویان برای خاتمه جنگ مشخص نیست، آیا این جریان اساساً به پایان درگیریها اعتقاد دارد؟
او هشدار میدهد که مخالفت بیپایان با هرگونه سازوکار دیپلماتیک، در عمل به معنای استقبال از جنگی فرسایشی و نابودکننده است؛ جنگی که میتواند تمام زیرساختها، تأسیسات و منابع حیاتی ایران و کشورهای همسایه را نابود کرده و منطقه را به منطقهای غیرقابل سکونت تبدیل کند.
این روزنامهنگار در پایان خاطرنشان کرد که جامعه ایرانی به دنبال صلح، آرامش و توسعه همراه با حفظ عزت ملی است. از این رو، نقد هر توافقی از منظر میزان موفقیت آن در صلحسازی مجاز است، اما مخالفت با توافقات از موضع جنگطلبی، رویکردی منفور و آسیبزا برای آینده کشور خواهد بود.
