راهکارهای مدیریت افزایش آمونیاک در سالن مرغداری در فصل پاییز

مدیریت کیفیت هوای سالن‌های مرغداری همواره یکی از چالش‌های اصلی پرورش‌دهندگان است، اما با نزدیک شدن به فصل سرما، این چالش رنگ‌وبوی جدی‌تری به خود می‌گیرد.

افزایش سطح آمونیاک در هوای سالن، نه تنها سلامت گله را به خطر می‌اندازد، بلکه ضریب تبدیل (FCR) و راندمان تولید را نیز به شدت کاهش می‌دهد. درک علمی علت این پدیده، نخستین گام برای کنترل آن است.

چرا در فصل سرد آمونیاک افزایش می‌یابد؟

در فصول سرد سال، برای حفظ دمای مطلوب سالن و جلوگیری از اتلاف انرژی، پرورش‌دهندگان ناچار به کاهش نرخ تهویه یا بستن دریچه‌های ورود هوا می‌شوند. این اقدام، اگرچه دما را حفظ می‌کند، اما باعث حبس رطوبت و گازهای سمی در داخل سالن می‌شود.

آمونیاک، حاصل تجزیه اسید اوریک موجود در فضولات طیور توسط باکتری‌هاست. در شرایطی که تهویه کاهش می‌یابد، گاز آمونیاک فرصت خروج پیدا نکرده و غلظت آن در سطح بستر و ارتفاع تنفسی طیور به شدت افزایش می‌یابد.

پیامدهای انباشت گاز آمونیاک برای گله

تنفس مداوم هوای حاوی آمونیاک باعث تحریک مخاط چشم و دستگاه تنفسی طیور می‌شود. این تحریکات، مسیر را برای نفوذ عوامل بیماری‌زای تنفسی مانند برونشیت و نیوکاسل هموار می‌کند.

همچنین، سوختگی‌های پوستی در ناحیه کف پا (Pododermatitis) و کاهش شدید سرعت رشد، از دیگر عوارض رایج در محیط‌های آلوده به آمونیاک است.

مدیریت بستر و تهویه در هوای سرد

برای مقابله با این معضل، نباید تهویه را به بهانه گرما قربانی کرد. مدیریت بستر باید به شکلی باشد که رطوبت کمتری تولید شود؛ استفاده از سیستم‌های گرمایشی تابشی و کنترل دقیق رطوبت نسبی سالن ضروری است.

همچنین، استفاده از افزودنی‌های کنترل‌کننده آمونیاک در خوراک یا بستر، می‌تواند راهکاری تکمیلی برای مدیریت این گاز در ماه‌های سرد سال باشد تا توازن میان دمای سالن و کیفیت هوای تنفسی حفظ شود.